Dostum diyebileceğiniz kaç kişi var?

Kimse yok, şayet bir dostum varsa da, o da benim kendime.
Kendimden başka tutunacak dalım yok, bıktım insanların dengesizliğinden, bana karışmalarından, defolsunlar gitsinler.
Okuduğum kitaplara karışmalarından, beni sohbete zorlamalarından, olduğum gibi kabul görmemekten.
Ben huzuru kitaplarımda buldum, beceremedim insanlarla bağ kurmayı, beceremedim kendimi sevdirebilmeyi, yaranamadım kimseye, sonrasında öğrendim ki, insan sevilmeye bırakmalıymış kendini.
Öyle yapınca, kendimi sevilmeye bırakınca, insanlar için fedakarlıklar yapmayınca bana geldiler, bu kez de ben reddettim onları, öyle aşağılık kişilerle tanıştım ki sevdim yalnızlığımı, hep yalnızdım ki ben, şimdi iyice sarıldım yalnızlığıma.
Öğretmenimin de dediği gibi; ben de yoluma yalnız devam ediyorum, o söz kalbimi paramparça etti, nasıl vurabildi yalnızlığımı yüzüme, nasıl acıtı çocuk yüreğimi, o da yaralamak, yaralı bırakmak istemedi beni, sesindeki titreyişten, şefkatten anladım bunu, ben bu dünya için fazlayım sanırım, sığmadım dünyaya, ana rahmine sığdım da dünyaya sığamadım, koskoca dünyaya bir ben fazla geldim, sığdırmadılar beni dünyaya, o kadar aşağılık kişiler sığdılar da dünyaya, bir ben sığamadım, var oluşun sancısını çektim yaşadığım süre boyunca, mutluluğu yeni yeni tadıyorum lakin onu da baltalamak istiyorlar, ben mutluluğu kitaplarım da buldum, insanlar çok kötü çünkü, ben de kapattım dünyamı, sevmiyorum insanları, unutmuyorum bana çelme takanları. Allah'a havale ediyorum hepsini.
Ne annem, ne de kardeşlerim hiçbiri de dost değil bana.
Kendi sırtımı yine kendim sıvazlarım, kendimi sevebilince yaşadığımı anladım, halbuki ne kadar sevilesi bir insanmışım ben, şüphesiz ki beni anlasalardı çok severlerdi.
Çünkü ben kendimi anladığımda o masum, temiz kalpli kızı çok sevdim.
Kimsenin bana dost olabileceğine de inanmıyorum, inanmak da istemiyorum.
Ben, kitaplarımla beraber çok mutluyum.
Bu kadar çok kitaplarımı zikretmişken, ben kitaplarım olmadan yapamam, bir de kendim olmadan.
Sevdiğim kişiler de her daim mesut olsun bu arada, sevdiklerimle de zaman geçirmeyi sevmiyorum, çünkü onlar da benimle zaman geçirmeyi sevmediler. Annem hiçbir zaman benimle çay içip sohbet etmedi, hiçbir vakit "nasılsın?" diye sormadı bana.
Tüm sevdiklerim mutlu olsun, tüm sevdiklerimle uzaktan severim birbirimizi.
Sevdiklerimin sayesinde öyle çok sahiplendim ki yalnızlığımı, onunla yaşamak istiyorum. Tabii ki sevdiklerim her dem, bana ilişmeden bahtiyar olsun🌸 Zaten onlar da istemez beni yanlarında, olsun canları sağolsun.
Herkesi olduğu gibi kabul ettim, herkeste beni olduğum gibi kabul etsin, değiştirmeye çalışmasın beni, istemediğim şeylere zorlamasınlar beni. Çünkü ben bu hayatı başkalarının isteklerini karşılamak için yaşamıyorum. Kendimi bulmuşken dengesiz kişilerle dostluk kurmak istemiyorum.

Şimdi düşünüyorum 20 senelik bir arkadaşım var. Onu çok seviyorum, küsersek gerçekten kalbim kırılır, çok acılar çekerim ama eğer konuşmayı bırakırsak, önceden yaşadığımız bazı şeylerden dolayı onsuz da yoluma devam edebilirim