Çok bunaldım yaşama isteğim her geçen gün azaldı?

küçüklüğümden beri sessiz, içine kapanık biriyim. insanlar ne dediğini çok takıyorum. beni bu konuda en çok ezen ailem oldu.. dışardaki insanalrı bir şekilde hayatımdan silerim, geçer giderler ama aile öyle değil, silemiyorsun arkana bakmadan gidemiyorsun gitsen bile yanında götürüyormuş hissi var. en çok sinirlendiklerinde bana patladılar, onlara iyi görüneyim diye s*l*k olan yine ben oldum, öfkelendiğimde bi yerlerinden solan yine ben oldum.. üniversite kazandım baska şehirde tam kurtuldum derken şehir dışı diye göndermediler... kariyer odaklı oldum kendimi geliştirmek istedim dalga geçtiler umurlarında olmadı.. yapabildiğim yeteneğim olan hiçbir şeye izin vermediler.. bi sevgilim var işte onunla da en kısa sürede evlenme hayali kuruyorum, kurtulmak için... normalde asla böyle düşünen insan değilim kariyer üzerine plan yaptım hep ama aileme daha fazla katlanamıyorum.. bburada genelgeçer anlatıyorum.. detaya girersem vakit kalmaz.. demem o ki yavas yavas tüm isteklerimden, yaşama sevincimden sıyrılıyorum ve ne yapacağım onu da bilmiyorum?

Çok bunaldım yaşama isteğim her geçen gün azaldı?
Cevapla