Kuzenim ben çocukken bana tacizde bulundu ancak şimdi bambaşka biri?

oha yüzsüz bi de ben bozmuş olamam diyor hadsize bak çok geçmiş olsun! ben de hatırladığımı belli etmek istiyorum ama yapamıyorum buna hiç cesaretim yok ayrıca kuzenimle yalnız kaldığımız anlar olmuyor aile içinde oluyoruz hep nası belli edebilirim ki

Bir gün özellikle çağır bir yere konuş bence sakince

bi gün laf arasında sadece onun duyacağı şekilde pat diye bana yaptıklarını hatırlıyorum diyesim var ama her şeyin daha kötü olmasından korkuyorum bunu desem sonrasında neler yaşanır acaba? unuttuğumu sanıp rahat rahat yasamasını kaldıramıyorum

Tatlım inan bana reaksiyonu kestirmezsin senin kalbin kırılır incinirsin en iyisi bunu yalniz yapmak özellikle bir yere çağırmak

ne gurursuzluğundan bashediyosun zoruma gidiyor diyorum ama aileden hiçkimse bilmiyor öyle davranmak zorunda kalıyorum ama değiştiği de bariz belli hiç madur psikolojisinden anlamıyorsun ben zaten bi ikilemde kalmışım daha da kötü duruma getiriyosun

Değiştiği bariz belli mi? Kızım sen olmuşsun affet gitsin boş ver.

Kendine azıcık saygın olsa böyle bir pîsliğin s@pığım evine girip çıkmaz ve tek kelime etmezsin ama sen çoktan onu affedip yüz göz olmuşsun bile.

bana karşı davranışlarından bahsediyorum içini bilemem ama davranışları değişti yüzündeki pişmanlığı gördüm ama buna rağmen geçmişte bana yaşattıklarından dolayı affedemiyorum

amacım onu savunmak değil olayı objektif bi şekilde aktarabilmek

Pişman olması çocuk yaşta sana tacizde bulunduğunu elinden gelse işi daha ileriye götüreceği gerçeğini değiştirmiyor. İsterse ölsün bu kişi sana yıllarca tacizde bulundu belki travma yarattı sende. Onun hakkında iyi düşünmen bile başlı başına bir hata.

diyorum ya kendiöi rahatlatmaya çalışıyorum yüzleşmekten kaçıyorum o yüzden böyle oluyor galiba çünkü bununla yaşamak hiç ama hiç kolay değil her gün yüzünü görmek zorunda kalıyorum evlerimiz yan yana

yüzüne har baktığımda geçmişi hatırlıyorum inanılmaz rahatsız ediyor ama elimden bi şey de gelmiyor o yüzden yaptığına bahaneler üretmeye başladım sanırım elimde dğeil

Umursama evine gitme yüzüne bakma muhabbet etme her şey sende bitiyor

bunu demek çok kolay ama yapmak zorunda kalıyorum evine gitmek zorunda kalıyorum karısı müthiş bi kız onu çok seviyorum karısının bi suçu yok sonuçta kız evine davet ediyor her zaman geri çeviremiyorum ya da ailemle birlikte gitmek zorunda kalıyorum her şekilde yüz yüze bakmak durumunda kalıyoruz ve soğuk uzak davranamıyorum öyle yaptığım zaman herkes şımarık sayhısız diye kızıyor bana anlayacağın her şekilde suçlu benim

Ben asla gitmezdim karısı ile yüz göz olmazdım

ben de samimi olacağımı hiç tahmin etmezdim bir anda gelişen bi arkadaşlık ipler benim elimde değil hiçbi şey benim kontrolümde değil görünenin aksine ben sadece kimse bilmesin duymasın kafasındayım ve yaşadıklarımı çaktırmıyorum neden böyle yapıyorum onu da bilmiyorum çocukluktan kalan bi şeu