Sen de duygularını maskeliyor musun?

Duygularımi açtığın açığa vurduğum her an diyeyim ki her zaman da şeffaf oluyordum ama ben şeffaf oldukça beni kırdı üzdü öyle dağıttılar ki... artık bu saatten sonra maskeliyorum açıkçası kimseye olabildiğine şeffaf değilim o kapıyı kapattım bir daha bir daha incitmemek adına.. ama üzülüyor muyum o kadar çok üzülüyorum ki beni benliğimden uzaklaştırdilar...

Ah, bir zamanlar işte böyle, tam böyle şeffaftım, sonra beni iyice delirtmeye çalıştılar, o saf, maskesiz kızı da öldürdüler. Bu kadar şeffaflık da iyi olmuyor, insanlar seni hançerleyecekleri yeri biliyorlar, sana saldırmaktan çekinmiyorlar, güçsüz olarak görüyorlar seni, alay ediyorlar zayıflığınla, halbuki belki hepsinden de güçlüsündür lakin o gücü ortaya çıkaracak kadar tanımıyorsun kendini işte.

Büyüdükçe bende maskeler edinmeye başladım, saklamak zorundayım yoksa saldırırlar, diş bilerler, sevinirler, düşmanı sevindirmenin ne manası var, bazen insanın en yakını annesi dahi farkında olmadan travmaya yönelik sözler söyler, anneden şefkat görmüyorsan ona dahi maskelenmelisin niyeti kötü olmasa da. Nasıl da anlamayacak seni annen de olsa.

Büyüyünce tam anlamıyla şeffaf olmaktan da kaçınıyor insan, doyasıya ağlamak çocuklukta kaldı, büyüdükçe öğreniyor insan maskelerle saklanmayı, çünkü bu bir gerekliliktir, kendini korumak için bir zırhdır.

Maske demişken geceye de şu şarkıyı bırakayım o vakit 💫

Maskesiz, şeffaf insan yoktur. Elbette duygularımı maske ardına saklıyorum. Saklamazsam zayıf noktalarımı göstermiş olurum. Bu da karşımdakinin istediği zaman bunu kullanması demek. Kimseye o kadar güvenemem.

Genelde açık sözlüyüm ne hissediyorsam ruh halim nasılsa öyle davranıyor söylüyorum bazı durumlarda karşımdakini kırıp incitmemek adına duygularımı saklıyorum