İnsanlar beni neden bu kadar kolay kırıyor?

Arkadaşlar detay uzun yazacağım.. İçimi boşaltmak istedim çünkü içimi dökmeksem patlarım. Ben yakın zamanda babamı kaybettim ve bu babamsız ilk bayramımdı haliyle moralim çok bozuktu ve kendimde değildim ama yinede akrabalarımı güler yüzle karşılayıp bayramını tebrik ettim. Yanımda oturan kuzenim (benden 7 yaş küçük bir kız ve biz şimdiye kadar biz hiç ama hiç tartışmadık birbirimizi incitmedik) Aksine birine incinmiş biri varsa oda benimdir, babamın hastalık sürecinde ve kayıp sürecinde kimse beni arayıp abla nasılsın demedi ve destek olmadı. İncinsem ben incinirdim... Vel hasıl kalabalık sohbetin içerisinde yanımda oturmasına rağmen hiç yüzüme bakmadı ve sesli bir şekilde defalarca"hadi kalkalım ya uf sıkıldım buradan vb." Dedi. Topluca kalktıklarında çocuklar bir süreliğine bizde oturacaktı "oh çok şükür ki ben çocuk değilim hahahh diye güldü" madem hoşnut değildi onu zorla getiren neydi anlamadım. Acımın üzerine teselli olunacağına insanlar beni neden çatır çatır kırıyor bilmiyorum. Hatta ben ona üniversite tercihlerine yolyordam gösterdim yardım ettim. Hiç bi zaman dilimi sivriltmedim. İçimi dökesim geldi Ama kalabalıkta kaos yaratmak istemedim. Mesajda atıp olayları büyütmek istemiyorum. Siz böyle bir durumla karşılaşsanız ne yapardınız? Ben içimde çözmeye ve unutmaya çalışacağım...(Yapabilirsem)