Bir başımayım şu hayatta. Biraz uzun ama lütfen okuyun içimi dokebilecegim kimsem yok... Neden doğurur ki böyle insanlar?

Anne baba nedir bilmem. Babam ben 3 aylıkken yurt dışına çalışmaya gitmiş gelmemiş. Annem de beklemek istememis beni alıp gitmiş (sözde.. anlatılanlardan bildiğim kadariyla) annemin babası, onların çocuğuna bakmam diyip bir it yavrusu gibi beni babaannemlerin kapısına bırakıp gitmiş.. ben 13 yaşlarındayken dedem vefat etti. Babaannem bir severdi bir doverdi. Okulda hep bitlenirdim. Saçımı tarayamazdi, kiyaferlerimi yikayamazdi o yaşlarda bildiğim kadarıyla kendim yapardım. Yokluk desen cabası. Liseyi bitirip çalışmaya başladım.. her şey tam düzelecekken babaannem bnmle aynı odada uyuduğu sırada kriz geçirdi hastanenin kapısında bir başıma bekledim. Ve vefat etti. Şimdi koca şehirde yapayalnizim 28 yaşındayım sevgilim oldu ama ailesi kimsesiz kız ne halt yediği belli değildir demis oda onlara kanıp beni terk etti.
İsim var evim kira küçük bir arabam var.. iş arkadaşlarım disinda dostum diyebileceğim kimse yok yalnızlıgi iliklerime kadar hissediyorum. Anneme ulaşmaya çalıştım ona çok ihtiyacim var ama görüşmek istemedi neden bilmiyorum. Yanlış yola düşmekten korkuyorum bazen bu kadar yalnız kalacağıma bir yerlere takılaym diyorum sonra vicdanım. el vermiyor. OFFFF BİLMİYORUM BU ANNE BABA YA HAKKİMİ HELAL ETMELİ MİYİM? İKİSİNDEN DE ŞİKAYETÇİYİM OBUyR DÜNYADA İKİSİNDEN HESAP SORACAGİM.