Aramayanı aramak, bizi enayi yerine mi sokar?

Genellikle iyi insanlar her zaman arayan taraf olurlar. Telefonu açan kişi soğuk bir tavırla konuşunca onu mutlu etmeye çalışırlar çoğunlukla. Genelde bu tipler kıskanç tipler olurlar. Bunu o zamanlar fark etmezsin ya da fark eder yine de arkadaşım dersin. Sonra bu iyi niyetin çekilmez bir çileye dönüşür ve aklın demediklerinde kalır. Ve içinde bir yığın söylenmeyenler rafı oluşur. Yani özetle enayi konumunda olursunuz ve herkes size garip gözlerle bakarlar.

Bende de durum biraz böyle açıkçası

Benim ona kıymet verdiğimi bildiği halde beni kendinden mahrum bırakıyorsa.. sesimi duymak istemiyorsa.. beni merak etmiyorsa. hayatinin akışı içinde bir yerlere ben sığmıyorsam. onun gönlünde bir değerimin olmayışı.. onun gözünde enayi yerine konmamdan daha çok koyar bana.. çok derin bir sessizliğe gömülmek en güzelidir.. en anlamlısidir.

Ben o tipim. Hep onlar arar. Vefasız olduğumdan da değil aklıma gelmiyorlar başka işlerim oluyor.

Bir kaç kere enayi olurım sonra devam etmem. Evet enayi yerine koyuluyoruz bu durumda

Enayi yerine koymaz çünkü ben de pek aramam arkadaşlarımı. Ama mesaj atarım. Fakat bir noktadan sonra da atmam. Kendimi yormuyorum insan ilişkilerinde. Benim hayatımda olmak isteyen kalır, istemeyen ise uzaktan izler. Bu kadar basit.

Evet enayi yerine sokar. Seni aramayanı sen de aramayacaksın. Konu kendi çıkarları olduğunda zaten arayıp sorarlar. Öylelerine yallah çekmek en iyisi.

Artık aramayani bende aramıyorum, ne deeselwe desinler umrumda degil. Kadir kıymet bilenlerle yola devam ediuorum.

kim ne yaparsa kendine tam tersine büyüklük sende kalmış olur

Enayilik değilde beni hatırlamayana zorla kendimi neden hatırlatayım.