Beni 7 yıl yıpratan bir hikayem var ne yapmalıyım?

20 yaşindayim kavgacı sürekli eleştiren bir aileden geliyorum lise 1 e kadar özgüveni tam bir insandım lise 1 de ilk aşkımla tanıştım 1 buçuk yıl konuştuk ve ayrıldık lise 3 civarları saçlarim dökülmeye başladi iyiden açıldı tepe bölgesi , otobüse biniyorum 40 dklik yol oturamiyorum bütün öğrenciler ayakta tepeden bakıyorlar saçlarima sanki her gün ardını kovaliyarak gitti lise bitinceye kadar avuç avuç saçlarım dökülmeye devam ve lise bitti bu arada (orta okuldan beri de boks yapıyorum hani derler ya spor öz güveni arttırır doğru ama öncedendi o ) sıkıntılari yaşarken spor yapiyordum çok dalgın birşekilde hiç birseye odaklanamiyordum ve sonra hayatı boşvermislik hissi başladi vicudum kalkmıyor kalp ritmim yavaş yavaş bozuldu ciğerlerim çekmiyor nemle şekil oldum ikizimle beraber bişey yapmaz oldum bende ne varsa ondada vardı bir ortama giriyorum onlar konuşuyor ben dinliyorum sadece susuyorm dünyanin en güzel yerine götürseler yine susardım konusmazdim çünkü vicudum kalkmıyor du ki ufacık birşeyi konuşmak bile yoruyordu zaten sonra beni kimse galeye almaz oldu ağzini açmaya korkak adamlar kazık atmaya başladı saygısızca konuşmaya başladı sadece onun için değil herkes öyle olmaya başladi herkes o halimden faydalandi o anki düşüncem buydu halâ da bu şekilde. Sonra dışarıya saçım başim dağınık önüme ne gelirse onu giyerek çıkmaya başladım lise bittiydi ya bunları yaşarkende 3 yıl yatişa geçtim yaşim 19 a geldi inşaatta çalistim paramı biriktirdim 7 ayda saçımı ektirdim taktım sapkami darmadağın gezmeye devam ettim kendimi psikoloji sayfalariyla geceleri tek başıma bankta oturarak para kazanma yollarink araştirarak toparlamaya çalistim bu seferde gelecek kaygısı başladi sabaha kadar mutfakta dönüp durmaya başladım bunun sonrasında anksiyete ilaçlari kullanmaya başladim 7 ay kullandım toparlanmamda yardımcı oldu liseden 3 yıl sonra üni. Kazandım bu sefer de toplum içinde çekingen bir insan oldum çünkü yıllardır adam akıllı herşeyi bosvererek bı arkadaşla oturmadim ve şu an üni. m devam ediyor hatta burs da alıyorum kendime cafe de açaçagim ama özgüven eksikliğimi bir türlü yenemedim eskisi gbi dalgın olmasamda adepte olamiyorum halâ kalıntılar var eskisi gibi kendim olamıyorum kime nasıl davranayim bilmiyorum ve toplum içinde kendimi yetersiz hissediyorum...