Aile ile anlaşmak neden bu kadar zor?

21 yaşımdayım ve şu ana kadar ailemle anlaşabildiğin bir dönem olmadı. Babam olacak şerefsiz zaten tepemden inmiyor annem vurdumduymazın teki ve kardeşim de aşırı şımarık. Geçmişe dönüp baktığımda bir mutlu anım bile yok bu insanlarla, varsa yoksa kavga gürültü. Ailede kimse birbirini sevmiyor ama herkes bana düşman. Baba demeye utandığım kardeşim önümüze yemeğimizi koyuyor diye kendini Allah sanıyor, annemin de ondan bir farkı yok. Sürekli ters düşüyoruz ve bu yüzden kardeşimi şımartıp şımartıp üzerime sağlıyorlar ben şikayet edince de ya "sen de zamanında şunu bunu yaptın" ya da "konuşuyoruz ama anlamıyor" vs diyorlar. Bir gün bile haklısın demediler, kendimi ifade etmeye çalıştığımda ya azar işittim ya da aşağılandım. Konuşmadığım zaman da bana sorunlu muamelesi yaptılar. Neyi sevdiysem elimden aldılar neye heves ettiysem kursağımda bıtaktılar. Her şeyi biz biliriz kafasındalar ama hiçbir şey bilmiyorlar. Babam bana köpek muamelesi yapıyor. Hiçbir şeyimi beğenmez milletn içinde beni küçük düşürmeye çalışır en ufak şeyde azarlar ağzını açtı mı iki üç saat susmaz bir tartışmaya girsek haklı çıkana kadar susmaz ama benim bunların hiçbirine tepki gözsterme hakkım yok çünkü ben onun belinden düşmüşüm sokaktaki köpek de biliyor * senin ondan ne farkın var o zaman? Önüme iki lokma ekmek koyar onu da burmumdan getirir. Ben hayatımda bu kadar anlayışsız vicadnsız kibirli cahil omurgasız iki yüzlü bir insan görmedim ve görmek de istemiyorum. İnsan babasını örnek alır ben ibret aldım ya ilerde bunun gibi olursam çocuk mocuk yapmam ben. Allah üçünün de belasını versin. En sonunda kendimi öldürecem onlarda rahat etsin ben de edeyim. Şu hayatta ne sorunum ne derdim varsa hepsinin altından sinir stres çıkıyor onun altından da bu aile müsveddesi çıkıyor. Hiçbirini sevmiyorum ve şu evden ayrıldığım gün hepsiyle irtibatı kesmek istiyorum. Bundan sonra ölseler cenazelerine bile gelmem onlar da benimkine gelmesin. Şu 21 yıl hiç yaşanmamış gibi hayatıma devam etmek istiyorum.