Sizce eskiden olan samimiyeti şu an günümüzde neden sağlayamıyoruz?

Aslında buna anlamlı bir yorum getirebilmek için biraz görmüş geçirmiş olmak gerekir diye düşünüyorum. Ama benim büyüklerimden duyduğum ve kendimce hayatta gözlemlediğim kadarıyla insanların hayattan ve birbirlerinden beklenitleri, hayata ve topluma karşı olan bakış açıları çok büyük ölçüde yön değiştirdi. Şimdi tabiri caizse kimsenin kimseye eyvallahı yok, herkes kendi hayatının durağanlığını, akışını koruma peşinde. Eskiler anlatır ya hep, kendilerinden önce belki komşularını belki arkadaşlarını düşünürlermiş. Hatta bunu temsil eden pek çok da atasözümüz var ama çoğu anlamını yitirmiş durumda günümüzde. Hayatın artık eskisi kadar keyifli olmadığını, her gelen neslin daha karmaşık bir koşuşturmaya kurban gittiğini söylüyor büyükler, bu anlamda mantıklı geliyor bana da toplumu ayakta tutan, temsil eden fikirleri düşününce.

Herkes hayalindeki hayatı sosyal medya denilen yerde gösteriyor. Ama insanlar izlerken “milletin hayal dünyası” olarak bakmıyor olaylara. Doğal olarak da bir kıyas oluşmaya başlıyor. Onun var benim yok. O şöyle ben neden böyleyim. Uzar gider bu. Bunu insan kendine itiraf edemez ama bilinçaltı bununla dolar taşar. Bu kafada olunca insanlar, samimiyet beklemek çok mantıksız olur. Uzun yazmak istemiyordum ama benim canımı çok sıkan bir durum. Etraf yapmacık insanlarla dolu. Robotlara gerek kalmadı resmen