Çalışıyorum eşim ev işlerine yardım etmiyor diye ona yemek yapmıyorum. Nereye kadar böyle gider?

Aynisini yaptim. Erkekler her seyi kadin yapsin istiyorlar ama yok öyle bir dunya. Anlattim, konustum, yoruluyorum dedim, işlere dahil etmeye çalıştım. Gel sofrayi kur, makineye camasirlari at, kuruyan çamaşırları toplada sepete koy. Hani 5 yasindaki cocugun yapacagi gorevleri verdim.

Biraz yaptı, zorumla yapti, dır dır yapmayayim diye yapti, dogru duzgun ama sonrasi yok. Surekli tesvik etmek yoruyor zaten. Kendisinin bazi seyleri dusunmesi ve sorumluluk almasi lazim.

Yine şunu yapar misin diye işe dahil etmeye calistigimda tamam hallederim deyip 2 saat oturdugu yerden kalkmadigi, telefona gömülüp dediklerimi kulak arkasi yaptigi donemler oldu. Sonra bende elimi etegimi cektim senin gibi evi b*k götürdü umrumda olmadi. Ailesi ve ailem geldi kalkip cay dahi koymadim. Gitti kendisi koydu.

Işten geldik, kendisi ne yapiyorsa aynisini yaptim, erkek olmak ne güzelmiş dedim icimden. Isten gel hicbir sorumluluk alma daha. Önüne sicak yemek gelsin, cayin gelsin. Hayat erkeklere guzel gercekten.

Bende kendi camasirimi yıkadım, kendi yemeğimi yaptim. Kendisi de kendi işini yapmaya çalıştı. Ilk yapmadigimda hasta misin falan dedi yok dedim devam ettim. Bazi seyler istedi yapmadim. Bir ara geldi gomlegimi ütülen mi dedi. Kendisinin bana yaptigi gibi hallederiz dedim halletmedim. Geldi ütülememissin dedi hicbir sey demedim. Bir seye evet tamam deyip yapmamayi gorsun istedim.

Hala boyle devam ediyoruz ama daha cok işlere dahil. Bana gelip şu güzel fasulyenden yapta bende pilav yapayim diyor mesela. Ya da şu yemegi yapta bende sofrayi kurayim olur mu diyor.

Çamaşırimi yikasan hangi programda, derecede yikacagimi bilmiyorum diyor. Alip yikamak yerine şu programda yika diyorum. Yani biraz etkisi olmaya basladi ama yeterli degil. Ben tum islere elimi attigim gibi geri cekileceginden eminim.

Işten geldikten sonra yemek soruyor istiyor, bugun sen yapta yiyelim diyorum. Ben yaparsam ac kaliriz diyor. Olsun iki yumurta kirsanda olur diyorum. Yani bir seyleri yapmak zorunda. Hangi insan istemez işten geldikten sonra ayaklarini uzatip dinlenmek. Biz kadinlara bu hak gorulmuyor.

Sen destek olmazsan bana bende olmam. Kendi yemegini kendin yer, utunu kendin yaparsin. Ben sana evin ekonomik yuku icin destek oluyorum da sen niye olmuyorsun? Erkekler gunumuzde kadinin eli ayagi yok mu calissin, kadina para yedirmem diyorlar. Bende erkeklerin eli ayagi yok mu yemek, temizlik yapsinlar diyorum.

Inan boşasada umrumda olmaz. Beni bunca yükün altinda birakandan da eş olmaz zaten. Ya düzelir bana her konuda destek olmayi boyle boyle öğrenecek ya da mahkeme orada. Ikisi de benim işime gelir. Ben omur boyu koca bir bebegin işlerini yapmak icin evlenmedim, bunun icinde okumadim. Annem babam kizim daha da yorulsun diye evlendirmedigi gibi daha da yorulsun diye okutmadi. Hem dışarda calis hemde evde calis. Yazik gunah.

Niye evliyiz zaten o zaman her işi ben yapacaksam? Ben bekarkende boyle yaşıyordum zaten. Hayat yoldasi dedigim kisi yoldaslik yapmayip üstüme fazla fazla yük olacaksa evdeki varliginin zaten anlami ne?

Yani ben coktan karsisina boşanmak istiyorum diye cikardim ama yuva kolay kurulmuyor. Kendisine sans veriyorum degerlendirmesi kendisinin elinde. Bunlar işine gelmez bosanmak isterse de boşanırım sorun olmaz. Ama bende insanim. Hem disari isleri hem iceri isleri zaten yoruyor, daha cocuk yokken.

Ya cocuk yokken sorumluluk almayi öğrenecek kendiside bu evliligi surdurmek istiyorsa, istemiyorsa da boşanırız zaten. Yani kisacasi ben gemileri yaktim. O gemi ya yanmaya devam edecek ya da sönecek. Bunlarin hepsi de eşimin elinde. Ben ona gore hareket edecegim.

Ev işi yapmak sadece kadının görevi değil, bunlar basit insani yaşama becerileri, evlilik adı altında aynı evi paylaşıyorsunuz kadınlar erkeklerin hizmetçisi değil yeri gelir her şeyi yapar orası ayrı ama arada bir de olsa bi tabağı bile kaldırması göze hoş görünür büyük şeyler yapmasına gerek yok sonuçta