İyi kalpliyim ve dünyadaki bütün kötülükler beni üzüyor, üzülmemek için ben de mi kötü biri olmalıyım?

Ne yazık ki sen de bu kokuşmuş dünya düzeninde hayatta kalayım derken; kabinin üzerinde açılan yaraların seni her gecen gün eski senden daha uzaklaştıracak. Ben.. iyi biriydim, çok iyi biriydim. Artık çok demeye dilim varmıyor. Bazı şeylere mecbur kalıyoruz çünkü. İncitmeye, kırmaya, öldürmeye... Her mecbur kalış, benliğimizden bir adım daha uzaklaştırıyor bizi. Tatlı sözlerimiz kabalaşıyor, sevgi dolu bakışlarımız sertleşiyor, nezaketimizi koruyoruz fakat; ağzımızı da bozuyoruz istemeye istemeye bazen. Bunun adı büyümek mi? Küçülmek mi? Her cümlenin altında başka bir anlam aramadığım günleri özledim. Gözlerinden değil de insanları, sözlerinden anladığım günleri özledim.