Babamı özledim?

annem bekar kalmadı ama eşi için bana sen şurda burada kal da demedi. ayrıca orta yolu bulamayan babamdı ben ona evlenme demedim. karısının ağzını açtırmasaydı benim tepeme çıkıp huzur bozmayacaktı karısı. babam hep beni ezdi haklı olduğum halde

inan karısına karşı hiçbir kötü niyetim, düşüncem yoktu. babamla ne zaman kavga etseler hep onu savunurdum konuşur dertleşirdik. babam çok kısıtlardı bir yere gittiğinde saklardım söylemezdim yardımcı olurdum. yakalanmasın diye babama yalan söylerdim. kırılmasın diye en ufak sözüme dikkat ettim yanlış anlamasın diye. ama asıl ben ona yaranamamışım ki yüzüme iyi davranıp arkamdan babamı bana karşı doldurdu. babamı da paylaşamadığımdan değil sadece babam bana karşı değişmesin, eskisi gibi olmaya devam etsin istedim ama o evlenince benden uzaklaştı. bunlar yaşandığında 18 yaşındaydım öyle kocaman kız değildim yani. okulum yeni bitmişti bir işim, param, güvencem yoktu yani babamdan başka

anneme gittim

hayatımın en büyük yanlışını anneme gelerek yaptım

daha çok yıprandım annem tarafından. eşide istemiyor zaten

çalışıyorum

üniversite planım var

:((

ben arayana kadar aramadı hiç 11 ay boyunca. en sınunda ben pişman olmamak için aradım o zamanda gayet iyi şekilde benim onunla kalmamı istemediğini belli etti karısı için. bir daha aramadım bende o iki üç kere yazdı o kadar onda da kısa cevap verdim iki üç diyaloglu konuşmaydı hep o kadar

yok görüşmeyeceğim. o görüşmek istese de ben istemem zaten artık. yaptıklarından çok onu affedemiycek olmam üzüyor

geçimsizlikten dolayı. evet kötüydü. çok garip biriydi aramızda geçen her şeyde benim üzerime atıyordu babam ona inanıyordu dinlemiyordu beni

bizim evimizdi karısı geldi sonra

anlaşıp ayrıldılar ya niye bu kadar detay soruyorsun?

bir baba değil babam lazım

annemdeyim zaten ama annem bir yabancı gibi geliyor onunla büyümediğim için. mutlu da değilim zaten annemde. babadan gelen sevgi daha bir başka bunu çok iyi anladım