Ailem para konusunu açmaya başladı, benim işim yok. Ne yapacağım?

Herkes öyle diyor ama ben böyle büyümedim ki. Bana sadece ders çalış senden başka bir şey de istemiyoruz dediler. Şimdi kalk git kafede işe girebilirsin, part time bir yerlerde bir iş yapabilirsin diyorlar. Sevmediğim işi değil part time, 1 saat bile yapamam. Karakterimde yok. İş beğenmeme mevzusu da değil, beni gidin uçak mühendisi yapın sevmiyorsam 1 saat bile duramam orada.
Bütün hayallerimi kuruttular, yoruldum artık. Ortaokulda tam bir teknoloji manyağıydım. Bana ne verirseniz ondan bir şeyler çıkartırdım. Çocukluk aklı ile yalvardım beni o okullara gönderin diye. Umursamadılar. Lisede bu yeteneğim söndü, artık midem bulanıyordu o teknolojik işleri görmekten. Futbolcu olmaya karar verdim ki çok da iyiydim onda da. Milletin aylardır seçilemediği belediyeler arası klübe ben 2 ay dolmadan seçilmiştim, oradan yürüsem çok güzel geleceğim vardı. Ailem okulun var diyip izin vermediler. Yazılıma ilgi duydum, bilgisayar almadılar. Lise 3 ün sonlarına doğru aldılar fakat aldıklarında benim bütün yazılım isteğim sönmüştü. Kod görünce yine midem bulanıyor. Bölümümde bunun üzerine olunca pek de çekilmiyor açıkçası, allahtan iki yıllık ve konuları zaten biliyorum. Yoksa kafama sıkardım herhalde.

Bütün mermilerimi tükettim gibi geliyor artık. Çekip gidesim var. artık, dayanamıyorum. Sevmediğim işlerle uğraştığım bir hayatı hayal edemiyorum bile.

Benim iyiliğimi düşündükleri falan yok. Elalem laf etmesin oğlu evde diye o kafadalar. Bunların hepsini biliyorlar. Sanki hiç yokmuş, bunlar yaşanmamış, ben bu travmalarımı kafamda tutmamışım gibi davranıp bunu yapabilirsin onu yapabilirsin diyorlar. Yok diyorum ilgi duyduğum tek bir alan yok, bırakmadınız diyorum. Hiç oralı olmuyorlar. Ya ben onları ya onlar beni, yeter ya, insanım lan bende, delirttler beni