Baba kız ilişkiniz ne durumda?

Baba benim içimde kırgınlık oluşturan bir kelime. Tabi ki seviyorum babamı lakin hiçbir zaman kendisiyle baba kız olamadık, beni kaç kez utandırdı, utanmayı, korkmayı, kendimi kabul etmemeyi öğretti bana.
Zor geçti çocukluğum, kabul ettiremedim kendimi ona, biliyorum beni seviyor, belki en sevdiği çocuğu benim, hissediyorum lakin benim zihnimde babam acı, kırgınlık olarak kaldı, küçükken ona dair ondan intikam almak gibi hayallerim vardı, beni acı içinde, yenilgi içinde bıraktı , ben diyemem babam her zaman arkamdadır diye, bazı kişiler anne, baba olmamalı , benim babamın çocukları olmamalıymış, bana kendimi kötü hissettirecek cümleler söyledi, çocukluğumda güzel kalmadı lakin onu affettim, babam sonuçta, biliyorum o da kendiyle kavgalıydı, belki zor bir çocukluk geçirdi, babamdan bana miras kalan özelliklerim de var, bende utanmamam gereken şeylerden utanç duydum babam gibi , herkesten çok babam eleştirdi beni , acı içinde kıvranırken başımı onun omzuna yaslayamadım, benim babam harika bir adam lakin bana karşı değil herkes tarafından dışlanan bir arkadaşı vardı, vesveseliydi ve insanlar ondan bıkmıştı, babam o arkadaşına merhamet etti, yoldaş oldu ve babam sayesinde arkadaşı emekli oldu, babam arkadaşını topluma ve kendisine kazandırdı, o arkadaşını gören, herkesin dışladığı bir kişiye emekli oluncaya kadar yarenlik yapan ve hala da dostluğunu da devam ettiren babam bana gelince neden anlayışsız, tahammülsüz olur ki, herkesin ittiği kişiyi tutan, düşeni kaldıran babam neden beni iter ki, neden beni dışlar ki?
Neden benim gururumu kırar ki? Yine de babamdır, paraya ihtiyacım olduğunda onun kapısını çalarım, yolda kalsam gelir, dile getirmese de o da pişman bana yaptıklarından, tüm haklarımı helal ediyorum babama, biliyorum ki o da bana hakkını helal ediyor, şimdi aramız iyi, severiz birbirimizi, o beni her zaman sevdi ama anlamadı, gururumu kırdı , canı sağolsun, ben çocukken ondan intikam alma hayalleri kursam da ben de her zaman onu sevdim.
Dünyası, ahireti cennet bahçesi olsun babamın.
Babasıyla oyunlar oynayan, şakalaşan, eğlenen, birlikte pizza yiyen bir ikili olmadık hiçbir zaman ama olsun, yakın da değiliz, uzakta, birbirini uzaktan seven, birbirinin iyiliğini isteyen bir ilişkimiz var babamla

Kira ödemediğimiz için mecburiyetten beraber yaşıyoruz. Genellikle her gün kavga ederiz ama bugünlerde daha sakin. Çocukluğumdan beri her yaptığım şeye engel oluyor, yemek yapmaya bile. O yüzden ya onun yaptığı yemekleri yiyoruz ya da dışarıdan söylemek zorunda kalıyoruz ki onun yaptığı yemekler her gün dışarıdan yemekten bile daha sağlıksız. Nefes alsam ona karışıyor. Çocukken bana bakamadığı için şimdi bir sürü sağlık sorunum var ve bunlar normal bir hayatım olmasına engel oluyor. İş bulamıyorum. Dışarı çıksam 5 dakikadan fazla yürümekte zorlanıyorum, toplu taşımada 2 dakikadan fazla ayakta duramıyorum sağlığım yüzünden. Bunları duyunca da sevgilim "Sen nasıl hayattasın?" diye sordu çünkü nerdeyse vücudumun her bir parçasıyla ilgili bir sağlık sorunu var. Sağlık sorunlarının haricinde de onun ve kardeşlerinin bana davranışları yüzünden psikolojik olarak pek iyi değilim. Babam küçüklüğümden beri sözler verip tutmayınca kimseye güvenmemeye başladım, sevgilim hariç hayatta kimseye güvenmiyorum. Sürekli değersiz hissetirdiler, hiçbir şey yapmama izin verilmediği için de nefret ettiklerini hissederek büyüdüm. Küçüklüğümden beri onların sayesinde depresyon var ve okul hayatımın büyük bir kısmında okula gitmedim ve evde kaldım. Yine de derslerimden geçtim çünkü sınavlara girdim ve meraklı biri olduğum için ders konularını her zaman biliyordum. Ama matematiğim okula gitmediğim için hep zayıf kaldı.

Sevgilimle evlenip İngiltere'ye taşınınca eğer davranışlarını düzeltmezse bir daha onunla konuşmamayı, çocuklarım olunca ailemle tanıştırmamayı düşünüyorum.

Küçükken beni döndü ikizim erkek onu kurslara gönderdi onu hep üstün tuttu beni dışarda morali bozuk olsa eve gelip döverdi başımı kapatmya zorladi kapandım yetmedi gene devam etti en son evlendim kurtuldum hiç düzgün konuşmadı benimle bir kere öptüğünü bilmem evden gelin çıkarken bana sarıldı gözleri kan xanagi olmuştu ağlamayan şimdi seviyor güya aramami bekliyor yanına gittigm zamanlarda görüyorum da sanki bana onları yapan başka birisi ne oldu gidince kıymetli oldum galiba ama içimden gelmiyor hiç kendimi babam varmış gibi hissetmedim bir kız gibi hissetmedim şimdi de eşim buz gibi ama inşallah yine de tekrar baba evine dönmek zorunda kalmam bir gün bunun için dua ediyorum

Kızların bu konuda çok yaralı olduklarını fark ettim bu beni gerçekten üzdü. Babamı çok seviyorum ne kadar kızsa etse de hepsini benim iyiliğim için yaptığını biliyorum. Ne yaparsam yapayım kim olursam olayım sanki arkamda kocaman bir dağ duruyormuşçasına varlığı bana huzur veriyor. Allah başımızdan eksik etmesin kendisini mutlu neşeli çok güzel bir adam. Umarım karşıma babam gibi erkekler çıkar