Hayat bazen şey gibi değil mi; dibinde kahve kalmış bardağı durulamadan içine çay koymak gibi?

Her şeyi oluruna bırakıp kendin için kendini değiştirmek ve geçmişinle barışmak için bir çaba göstermeyince; ancak hayatın sunduklarından artanlarla mutluluğu ararız

Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür, ve sevişmek birer yunus gibi kardeş değilmişçesine

Bence de öyle. Ne kadar güzel bir fırsat gelirse gelsin. Eskinin o kekremsi talihsizliklerine bir sünger çekemediyse kişi; mutsuzluğa zincirli kalır

Başkasının bardağını yıkamaktan bahsetmiyorum zaten bu her ne kadar olumsuz duygularla beslenen birinin bardağı da olsa onun kişiliğine otoriter bir müdahaledir. Ama kendi geçmişin için tecrübelerin için gerekli olanları ayıklayıp önüne bakabilmek elbette kendinden artanlarla birlikte daha güzeldir. Her insanı da kalıntılar özel kılar zaten.

Acı çekmenin çileye katlanmanın bir erdem olduğunu öğreten bir kültürel motiflerle büyüyoruz da ondan. Ama aklını kullandıkça acıdan uzak kalmanın yollarını arıyor insan her zaman bulamasa da

Farklı tarafa da çekebilirsin hiç önemli değil. Biraz beyin fırtınası olsun. Senin açtığın yolu da patika haline getirebiliriz hiç farketmez

Adalet kelimesinin her dilde bir karşılığı olmasına hayranım. İnsanların gerçekleşmeyen ve var olmayan şeylere isim bulma çabasına güzel örneklerden

Ben de öyle tasavvur ediyorum inan ki ama kendisiyle tanışmak kısmet olmadı

Ben akışın kendisiyim zaten

Düşünüyorum zaten zaten ama akarken kalıcı olmak zor. Hele düşünceler... Bazıları var ki tanıdık bir liman gibi hep uğrarım denk geldikçe ama yine de ansızın sis indiğinde zihnime, her şey kaybolup gider.