Amcama soğuk davranıp yüz vermiyorum, sorun ben miyim?

Merhaba, direkt konuya gireceğim. Çoğu insan gibi kanser akrabalardan muzdaribim ama artık bizi/beni enayi olarak kullanmalarını istemiyorum.

Özellikle küçük amcam arada sırada bize gelip yemek çay ister (kendi evi olmasına rağmen, bizde yemek bile yoksa yapmamızı bekler) bir noktada misafirdir, baba hatrı var diyordum gocunmuyordum. Ama fazla tevazunun sonu vasat insandan nasihat dinlemektir derler ya, işin o boyutuna geldik artık.

En son sinirimi bozan ve tevazumu bitiren olay yakın zamanda 1 haftalık hastanede yatış almam gerekti. Safra sorunundan ve çeken bilir berbat kusma ve ağrıları oluyor yemek yemek bile zorluyor. Ki taburcu olduğumda hala devam halindeydim. Amcam bize iyilik adı altında hastaneden alıp eve getirdi. Teşekkür ettik falan derken yemek çay istedi. Hastaneden çıkan ayakta duramayan bir insandan?

Ben yine baba hatrı kırmamak için yapıyordum, yaparken de beni aldığım kilomdan, yediğim yemeklere dikkat etmeme kadar nasihat adı altında aşağılamalar yaptı. (Bunu da sürekli yapar ama sindiririm) Fakat hasta halimde laf etmeyip bir yemek önüne koyarken teşekkür etmek yerine hakaret yersem sindirmem artık. Benim için orada amcam bitti. Aslında hep öyle biriydi ama hatır diyerek sineye çektik ama şimdi annem de babam da beni saygısız ve kaba bir insan olarak uyarıyor ve her geldiğinde ona iyilikle yanaşmamı söylüyor. Sorun ben miyim? objektif fikirlere ihtiyacım var.