Asla memnun olmayan ailem için daha ne yapmam lazım?

Hayatım boyunca her adımımda her kararımda ilk önceliğim ailemdi. Bunun sebebi onlara çok değer vermem miydi? Hayır değildi. Bi kerecik benden memnun olmalarını istememdi sadece. Şöyle izah edeyim ben küçükken babam lütfen, rica ediyorum vb. kelimeleri öğretmek için evde oklavayla geziyordu. Evet oklavayla ve eğer lütfen yerine ağzından ver kelimesi çıkarsa şak nereden geldiğini fark etmeden rasgele biyerde bi sızı:DBunu yapma sebepleri "onlara göre" iyi bi çocuk yetiştirmek olduğunu söyleseler de ben altında asıl bakın bu benim çocuğum dicek bir çocuk yetiştirmeye çabaladıklarının hep farkındaydım. Sessizce eşlik ettim onlara farkında değilmişim gibi.
İmam hatibi gidiceksin! tamam
Şu bölümü seçiceksin! tamam
babana nasıl öyle dersin (ama onların dedikleri sadece benim kalbime sessizce gömülür)! özür dilerim baba
Ya bana yatılı kursa gidiceksin dediler. Ben tamam dedim. orada 3 sene ya koskoca 3 sene kaldım her gece sessizce ağladım ama kaldım ve yine yaranamadım...
Onlar hiç yaptıklarım görmedi. Sadece yapmadıklarım battı göze..
Çabalarımı kimse görmedi, emeklerimi, göz yaşlarımı. Sadece hatalarım göründü benim. Bunu yazmaya iten ise annemin bugün dediği laf.. O kadar alındım ki. Benim babam kalp hastası ve sırf bir gün ben okula gitmedim diye annemin bana dediği şey... eğer babana bir şey olursa gözüme gözükme:DYani ne anlıyoruz burdan babama bir şey olursa süçlusu bu kız. Bu kız bir gün okula gitmedi çünkü. Ama bu kızın yaptıkları peki? ne zaman fark edilicek. Ya ben utanarak yazıyorum ki başımda ki başortuyu bile ben kendi rızamla takmıyorum. Kendimden utanıyorum. napmam lazım daha neleri feda etmem lazım? İçimdekileri, yaşadıklarımı... Yazsam bitiremem kaldıramaz bu 3000 kelime ki daha benim omuzlarım bile kaldıramamaya başladı. Neyse ya buraya kadar kimse okumamıştır zaten. içimi dökmek iyi geldi..