Kimse beni ciddiye almıyor herkes beni deli zannediyor, ne yapacağım?

Aile sırlarını kimseyle paylaşma, samimi olmadığın kişilerle hele sakın... Kimseye muhtaç değilsin tek başına da mutlu olabilirsin hele ki seni yargılayan insanlara hiç ihtiyacın yok elbet düzgün bir insan çıkar karşına sabırlı ol kulüplere, etkinliklere katılmayı dene insanlarla diyalog kurmak istediğinde ise nazik ol hemcinslerinden biriyse kıyafetine veya görünüşüne iltifat edebilirsin mesela ya da genel bir soru sorabilirsin ama mesafeli ol ilk etapta hemen kaynaşmaya çalışma. Ha bu arada tek de olsan eğlenmeyi ihmal etme, dışarı çık, gez, sinemaya git, bir kafede oturup kitap oku elbet birilerinin dikkatini çekeceksin oturduğun yerden bir şeyleri değiştiremezsin ama gereğinden fazla samimiyet gösterip onları da boğma. Ben yazdıklarını okurken kendimi gördüm sanki ben de ilkokulda ve lisede hep dışlandım içe dönük biriydim, sorunlarım vardı ama burada çok fazla detay vermeyeceğim sadece seni anladığımı bilmeni istedim umarım hayatında her şey yoluna girer🙏🤗

Bende anlatıcam ulan. Bebekken sarılık olmuşumç babam hastaneye götürmemiş. Babaannem de beşiğe yatırmış beni başımdan ampul sallamış ışık tedavisi diyeö sonra anneannem dedem beni doktora götürmüşler babam da gelmiş tabi. Doktor sormuş babam da evde ışık tedavisi uyguladık demiş. Doktor çok kızmış bunun beyninde bi kusur kalır demiş. Epilepsi hastasıyım. Nöbet geçiriyordum küçükken. canım gibiydim gerçekten çocukluğumda ki anıları bile tek tük hatırlıyorum. Köydekiler deli kız diyip duruyorlarmış bana. Hiç konuşmazdım acıktım falan demezdim böyle. 9 yaşında annem gitti boşandılar. Daha da kötü oldum. Babannem daha kötü davranmaya başladım büyük or*spu gitti küçüğü kaldı diye. Karanlık odaya bile kapatırdı. Anne demeye korkardık. Annen babama gül kokladı yok babamı istiyorum diye öğretiyorlardı. Daha gül koklamanın ne demek olduğunu bile bilmiyorum üstelik. Sonra dedem aldı beni o cehennemden. 1 ay boyunca anneme alışamadım konuşamadım dik dik bakıyormuşum. Kardeşlerimden ayrılınca daha da kötü oldum. Hiç konuşmuyorum hiç gülmüyodum. okuldan gelirken sürekli kendi kendime konuşuyodum. Sonra 12 yaşında annem evlendi hepten yıkıldım resmen anneannemlerin yanında kalmaya devam ediyorum. şu an 18 yaşındayım. Geriye dönüp bakıyorum neler atlatmışım heytt be diyorum. Köye gittiğimizde beni tanıyan birisi gördü şöyle baktı bana. Deli kız dedikleri bu muymuş dedi. O an çok değişik hissettim. şu an 18 yaşındayım ağustosta 19 olcam. Ama hala kendimi çocuk gibi hissediyorum. Yok artık büyü falan diyorlar da kimseyi kafama takmıyorum. Sende öyle yap kesinlikle kafana takma. bir şey diyenlere orta parmak çek. Annem bile şu an bana ilgili değil anneannem kadar. Anneannem benim gerçekten annemden fazladır. Her anımda yanımda oldular. İyiki varlar. şu an sana tavsiye vermem lazımdı neden kendi hayatımı anlattım şimdi APDKAKXKAKCM

Ya bildiğim kadarıyla üniversitede insanlar samimi ilişki kurmak yerine çok fazla insanla tanışıp dediğin gibi network kasıyorlar, yakın bir arkadaş istiyorsan biraz akışına bırakman gerek bence çünkü insanlarla kısa sürede çok samimi olmaya çalışırsan senden soğuyabilirler. Belki çok fazla insanla konuşup hepsiyle kısa ilişkiler yürütürsen yakın olacağın birilerini bulabilirsin