Benimle konuşur musunuz?

Nasılsınız? Ben hiç iyi değilim. Sürekli ağlıyorum. Konuşacak kimsem olmadığı için de buraya yazıyorum. Daha önce de yazmıştım. İyi insanlar iyi ki varlar. O kadar hasta ki ruhum. Yalnızlıktan, çaresizlikten, sıkıntılarımdan bıktım. Uyumadığım zamanlarda hep sıkıntılıyım ve korku içindeyim. Günde en fazla 10 dakika rahatlayabiliyorum. Akşamları da ilaç alıp erkenden yatıyorum. Gün ağarmadan gözümü açınca da tüm sıkıntılarım birden yükleniyor çok kötü oluyorum. Bazı şeyler için çok geç kaldım telafi edilemez şekilde. İnsanlara hep uzaktan iç geçirmekten bıktım. Korktuklarımla yüzleşmekten çok korkuyorum. Hiç halim kalmadı. Bazı şeyler çözümsüz. Kendimden çoktan vazgeçtiğim için hayattan kopuk yaşıyorum uzun süredir. İyi şeyler olsun gibi beklentilerim zaten yok ama artık nefes alamaz hale geldim. Yardım al derseniz o konularda da çok yüz göz oldum ne gitmek ne de ilaç kullanmak istiyorum. Güçsüz ve yorgunum çok. Beklentim hiç yok. Kendimi bu koca dünyada yapayalnız ve sıkışmış hissediyorum. Belki de kendimle çelişiyorumdur ama deliliğime verin lütfen. Pek mantıklı düşünemiyorum farkındayım. Dünyanın en mutsuz ve suçlu insanı benmişim gibi hissediyorum. Siz neler yapıyorsunuz böyle şeyler yaşadınız mi hiç?