Konuşacak kimseniz olmadığında ne yaparsınız?

Beni anlayacak yapı da bir insan yoksa karşım da, ha konuşmuşum ha konuşmamışım ikisi de aynı kapıya çıkar bana göre..
Kendi iç sesimle konuşmak bazen birisi ile konuşmaktan daha iyi geliyor..
Çünkü iç sesim bana bazen başkalarından daha iyi bir şekilde yol gösterici olabiliyor..
Hani bir söz vardır ya..
Akıl veren çok olur ama zora gelince herkes yok olur diye o misal.
Zaten site de görüş yazmakta benim için bir terapi gibi oluyor ve konuşma ihtiyacımı gideriyor.
Zihnim boşalıyor düşünceleri mi görüşlere aktardıkça...
Artı
Konuşacak kimse yoksa defter var kalem var zihnimdekileri kağıda döker yine yazarım.
Zaten sorunları mi kimseye anlatmayı sevmem..
Çünkü o zaman insanın konuştukça konuşası gelir ve bazen söylememesi gereken şeylerde ağzından dökülü verir.. Ve yarın öbür gün o söylememesi gereken sozleri karşı taraf koz olarak kullanabilir.

Konuşacak kimse olmadığı zaman kağıt kalem alırım aklımdakileri yazarım içimi rahatlatırım. Her şeyin bir çözümü var yeter ki çözüme ulaşmayı isteyelim

Yazarım , ya da bolca yürür zihnimle konuşurum

İlla vardır