Sizce tekrar mutlu olabilecek miyim ve beni anlayabilecek biri olacak mı?

yaşadığım şeyleri kimsenin anlayabileceğini düşünmüyorum bir gençsin diyelim veya bir çocuk ve gençlikten çok şey bekliyorsun diyelim hayatı yaşabileceğin dolu dolu bir hayat mutluluk huzur hatta o ortamdan ayrıldığında özlemek istiyorsun diyelim iyi ki kurtuldum demek değil sadece özlemek çünkü o kadar güzel anıların olacak ki şimdi ben ilkokul ve ortaokulda çok sosyal biriydim bir sürü arkadaşım vardı ve yaşıtlarıma göre çok güzel bir küçüklük geçirdim ama liseye geçince ben sınıfın hatta okulun en asosyal aşırı ucube tipleriyle takılmaya başladım üstüne üstlük bana zorbalık ediyorlardı ve bu tiplerle takılmak hiç istemiyordum çünkü hani gel diyorsun tatile gidelim yok yani yazlıklarınız aynı bölgede bile olsa sizle görüşüp buluşmazlar neyse işte aşırı sıkıcı parti konser hayatta giden tipler değil doğum günlerimi kutlamazlar ve benim düzeyime göre de çocuksu tiplerdi , güldükleri konular benim ortasınıf 1 de güldüğüm şeylerdi o yüzden onları çok istemezdim sonra üniversite hazırlıkta da aynısı oldu ne alaka denilebilir çok güzel bir kız değilim genelde iyi huylu olduğum için insanlar beni sever ama dışardan belki güzel olmadığım ya da işte tarzım vs belki hani vaovvv havalı durmuyorumdur ucube gibi de olabilirim belki o yüzden takılmak istemiyorlar ama tanıyınca seviyorlar bu hayatım boyunca böyleydi en azından kimlikler ve dış görünüş oturduktan sonra ama beni tanıdıklarında gerçekten seviyorlardı neden bilmiyorum ama neyse bana sırf dış görünüşümden kaynaklı sınıfın asosyal ezikleri düşerdi ki ben böyle bir tip de değilim ama olmuyor yani 23 yaşındayım arkadaşlarıma sevgili yaptım desem hala ortaokul çocuğu gibi gülüp dalga geçerler bu ne mk çok kötü yani gittikleri en sosyal ortam bieneller kvcf o bence ilkokul çocuğu için bu ne sonuçta aileme anlatıyorum bu tiplerle takıldığımı ve babamdan inanılmaz büyük bir tepki alıyorum nedenini bilmiyorum sadece istemiyorum bu tipleri benim bir hayatım var partiye bile gitmezler ya da konsere çok sıkıcı tüm gençliğim lise üniversite bitti gitti neden diye çok sordum evde oturup ağladım ama anlayamadım nedenini bilmiyorum bu tipler hayatta bana zevk vermiyor ki benim hayatta bir zevk almam gerekli gerçekten bırakmak istemediğim arkadşalar edinmeliyim ama kimi sevsem çok o beni sevmiyor kimi istemesem beni seviyor neden benim vaovvv diyip sevdiğim tipler ki erkekler dahil benden uzaklaşıyor insanları sevmekten korkar oldum çünkü sevdiğim karakterler beni sevmiyor nedenini anlamalarını çok istedim eskiden de erkekler benden tiksinirdi sürekli sümsük kızlara iyi davranıp bana kötü davranırlardı bence kendi tiplerine baksınlar bilmiyorum nedenini çünkü çok hoş ve kibar biriyimdir kimseye hiç zararım olmaz kötü de davranmam sevmesem de saygı duyarım ve anlamaya çalışırım ama insanlar bana karşı bu kadar ince değildi nedenini merak ettim nerde gereksiz kız varsa yüceltiyorlardı hatta iyi davranıyorlardı yanında kibarlaşıyorlardı ama bana gelince mideleri bulanıyordu bu kadar tiksinilecek değildim bence...