26 yaşında kapandım. Ablam "o kadar yıl kapanmadın, yaşın geçti. Bir anlamı yok artık" dedi. Ne demeliyim?

Başımı geç kapattım doğru bu benim kusurum. Bir müslüman kardeşinin kusurunu arar veya yüzüne vurur mu? Bu yaptığın kusur aramak ve bu yaptığın beni çok kırıyor. Diyebilirsiniz. Kalp kırıklığı ile ilgili hadisleri de sonuna ekleyebilirsiniz.

Fikir ayrılıkları olur, her fikre saygı duy, boş ver. O ablanın düşüncesi, onu bağlar, hiç canın yanmasın. Kimsenin düşüncesini değiştiremeyiz ama başkalarının bizimle alakalı olan davranış ve düşüncelerinden etkilenip etkilenmemek bizim elimizde. Sen de ablana söyle söyleyebilirsin "ablacım ben böyle tercih ettim, hepimizin tercihleri farklı olabilir, aynı kandan olmamız aynı tercihlerde bulunacağımız anlamına gelmez, ben sana sen niye örtünmüyorsun diyor muyum? Demem çünkü bu da senin tercihin, lütfen kırıcı olma" diye ifade et kendini, eğer hâlâ anlamıyorsa da sessiz kal, kırılma da.
Bir süre sonra insan kırılmamayı da öğreniyor biliyor musun? Belki de kırıldıkça öğreneceksin kırılmamayı, belki de kırıldıkça dimdik duracaksın, belki de kırıldıkça daha güçlü bir kişilik olacaksın, şimdi de güçlüsün ama kırgınlıklarımız bizi daha güçlü bir kişilik yapıyor. Ablan gibi düşünen kişileri duymamayı öğreneceksin. Ablan, canın kanın, asla kötülüğünü istemez ama bazen en sevdiklerimiz yakar canımızı, bazen de hiç alakamız olmayan maşa kişiler bizi bizden etmeye çalışır. Dıdımın dıdısı, belki de hiçbir şeyim olmayan bir kişi beni benden etmeye çalışıyordu, onun bunun kuklalığını yapıyordu, ben onu iyi kalbli bir kişi sanardım hep ama yanılmışım, her fırsatını buldukça sinsi sinsi benimle uğraşıyordu, çünkü ben onun kuklalığını yaptığı kişiler gibi yalaka, içten pazarlıkçı değildim, tamamen kendi halinde bir insanım. Kendini pohpohlayan, kendinden güçlü gördüğü kişilere kuklalık yapıyordu. Onun gözleriyle kendime bakmamayı, onun sağda solda bana vurdurduğu lafların, sözlerin onun karakteriyle ilgisi olduğunu farkettim ve o zamandan beri onu tınlamaz oldum, onun o pis gözleriyle kendime bakmam ben. Demek ki pis, fesat birisi ki, çaktırmadan insanlara nefretle bakıyor, böyle bir kişiyi de niye takayım ki? Kafasına göre fetvalar veren, objektif bakamayan, zavallı, kukla birisi benim nezdimde o. Şimdi çok mutluyum, çünkü kendime her zaman merhametle, sevgiyle bakıyorum. Başkasının bel altı yorumları beni kendimden etmiyor, o onların seviyesizliği diyip geçiyorum, siliyorum, arkadaşlıktan çıkarıyorum, muhattap olmuyorum.
Nitekim bazen canın kanın, bazen de yedi kat el hoşuna gitmeyen sözler savurabilir sana, haddini aşabilir, kim olursa olsun davandan vazgeçme, bugün seni eleştirenler yarın sana imrenebilirler.
Bazen sevilmeme sebebin onlar gibi olmaman olur, sen kimse gibi olmak zorunda değilsin.
Ayrıca bir anlamı olmaz olur mu? Sen başının üstünde bir ayet taşıyorsun, anlamsız olabilir mi hiç?