İzimi kimse bilmesin istiyorum?

Çocukça bir düşünce. Boşanman gerekiyorsa, bu olabilir. Ama ondan bundan kaçayım, kimse bilmesin ergen işi. Biz küçükken aileden neler görmedik, neler yaşamadık ki? Ama büyüklerimiz, cahiller, her ne olursa olsun ana babadır üzerlerimizde hakları var deyip saygısızlık etmiyoruz.

Annem hastalandığımda Çok yaşa diye yanıma girmişti ciddi bir hastalıkta. Sonra bizi maşayla döverdi.

Küçükken yine aileden kaynaklı hırsızlık yapardım. Annem bana hakaretler eder, binbir türlü kötü sözler söyler, hırsız haydut diye yüzüme tükürürdü. Oysa çocuğum daha. Oğlum bu kötü bi şey bi daha yapma ne istiyorsan bana söyle ben alırım dese bitti.

Plastik bir top almak için bakkaldan, saatlerce ağlardım. Sonra razı olurdu da gidip alırdım. Bakkalda satılan bir top ne kadar olabilir. şu an 15 lira olsun. 3 ekmek parası.

Babam şizofrendi. Kavga gürültü, hastane, hapsine eksik olmadı çocukluğum boyunca. Annem de bu şartlar da normal olamıyordu. Sinirli öfkeli, duygusuz, acımasız biri idi. Bir defasında annem bana vurduğu için babam annemin kafasını cama vuruyordu. Cam kırılmıştı. Ben de annem için ağlıyordum, küçüğüm. Ama annem de öfkeyle inadına bana vuruyordu. Ben annem için ağlıyor, annem gelip bana vuruyordu. Babam anneme.

Küçücükken pijamalarımla, yataktan kavga sesleriyle kalkar, koşa koşa komşulara giderdim sabahın köründe, yardım edin, babam annemi dövüyor diye.



Daha neler neler. Saymskla bitmez. Bir değil iki değil. 13-15 yaşıma kadar böyle. Ama şükür normal insanlar olduk büyüyünce, Allahın lütfu. Onları da cahil olarak görüyor, acıyorum, merhamet ediyorum. Tamam duygusal bir bağımız yok, çünkü ana baba çocuk ilişkisi olmadı duygusal anlamda. Ama yine de saygısızlık etmem, onlara bir zarar gelsin istemem.

O nedenle ana baba ayrı değerlendirilmeli, mazur görmeli. Neticede hakları var, büyük, çok büyük. Bunu en iyi kadınlar, kızlar anlar. Bir çocuk doğurmak, ona bakmak gece gündüz yıllarca ne kadar zor bilirsiniz.

Merhaba. Gördüğüm kadarıyla sonuna kadar düşünmüşsünüz. Ben şimdi yapmayin etmeyin desemde artık bıçak kemiğe dayanmış. Öncelikle kimseyi ama kimseyi destek olarak seçmeyin kendinize ve yalnızca kendinize güvenin. İş kiradir bunlar için ilk aşamada elinizde her ihtimali düşünerek bir para bulundurun. İş imkanının olduğu ve ailenizin eşinizin ihtimal dahi düşünmediği bir yer olmalı. Ama boşanma aşamasında yine yüz yüze geleceksiniz illaki. Neyse onlar hallolur. Ve gitmeden önce el yazinizla kendi hür irademizle gittiğinizi belirtin ki kaçırıldı deyip polis aramasinlar. İnşallah mutlu bir hayat yaşarsınız artık. Çok üzüldüm

aslında zor değil eğer kendi ayaklarınız üzerinde durabiliyorsanız bir işiniz varsa ve sosyal medyadan uzak durursanız sizi kimse bulamaz..
Ancak buna hazırmısınız?
Boşanma tek celse de olabilir ama sonrası sonrası için planınız ne kadar kusursuz?