Ölmüş birine aşırı takıntı yapmak?

Annemden bile çok sevdiğim benimle her an birlikte olan ablamı bir kaza sonucu 8 yaşımda iken kaybettim.
(Nasıl öldü olayına girmek istemiyorum buralarda yeniyim olabildiğince anonim olarak dolaşmaya çalışacağım)
İlk zamanlar yemeden içmeden kesilir oldum o yaramaz çocuğun yerine durgun biri geldi
hiç bir zaman kaybettiğimi kendime yediremedim içimde hep bir boşluk olarak
kaldı bu böyle ortaokula başlayana kadar sürdü
o zamana kadar hiç arkadaşım olmamıştı ortaokulda iken güzel bir ortamım oldu acımı biraz da olsun örttü
ortaokul bitince arkadaşlarımın hiç biri kalmadı yine yalnız kaldım
14-15 yaşımda bu takıntım tekrar başladı bazen sanki ablam her zaman yanımdaydı ancak arkadaşlarım yüzünden göremedim gibi hissediyordum
liseye başlayınca kendimle konuşarak yetindim kafamda sürekli ablamı kurdum kendimi mutlu etmeye çalıştım ancak şu an tam anlamıyla eziyet gibi
nereye gitsem yanımda gibi hissediyorum aileme söyledim başkasını onun yerine koymamı istediler ama annemden başka konuştuğum kimsem yoktu
çok fazla çizim yapan biriyim ablamın yüzünü hatırlamaya çalışıp çiziyorum kendimi mutlu etmek için her şeyi denedim unutmaya çalıştım bazen kendimi dalgaya bile aldım böyle üzüldüğüm için
aşırı hassas birine dönüştüm "ablam" deyince bile boğazım düğümleniyor gibi hissediyorum aklıma geldikçe gözlerim doluyor kendimi tutamıyorum
birine anlatmaktan hep korktum çünkü en fazla dedikleri şey "unut gitsin " ya da "herkes birini kaybedebilir" oluyordu
şimdi diyeceksiniz hiç mi mutlu değilsin bazen kendi kendime aşırı mutlu hissediyorum ama yanımda o da olsun isterdim.
bu takıntımın bu kadar büyüdüğünü daha aileme söylemedim olabildiğince gizlemeye çalışıyorum
bu tür bir olay yaşayan ya da atlatmış biri varsa yardımcı olabilir mi? son çarem burası kaldı
teşekkürler.❤