Kendimi kapattım herşeye?

Tabiri caizse hızlı yaşadım saçma sapan amele amele ortamlarda boşa vakit harcadım şu an bir çocuk sahibi evli bir kadınım hatta dışardan bakılınca ağzı var dili yok modundayim bir süredir iyice kapandım eskiyi hatırlatan kıyafetlere kadar atıyorum icimde bastırdıgım şeylere ağlayarak konuşarak yazarak bir şekilde veda ediyorum yavaş yavaş içinde sadece benim ve çocuğumun olduğu bir geleceğe hazırlanıyorum aslında kimse bilmese de hala bana yiyecek bir seymisim gibi bakanlar var git gide tiksiniyorum hepsinden bana yetmeyen beni tatmin etmeyen görmeyen duymayan anlamayan herşeyden uzaklasmam gerekiyormuş gibi hissediyorum mutsuz anne mutsuz çocuk böyle büyüdüm böyle büyütmeyecegim tek istediğim bu evde dayak yok kavga yok ama ben de yokum gorulmuyorum duyulmuyorum bazılarına göre simariklik bu görülmek istemek birlikte 2 bardak çay icebilmeyi istemek sessiz ölüme terkedilmekten kaçmak istemek şımarıklik mi gerçekten