İnsanlar sözde hocaya, falcıya, büyücüye niye gider?

Bir dönem o kadar çok dipteydim ki. Ama böyle çok çok, borç almış gitmiş başını, iş yok, duygusal olarak dipteyim falan. Bir arkadaşım beni kahve falına götürdü, orada öyle kötü şeyler anlattı ki, etkisinde kaldım, zaten kötüydüm iyice poh gibi oldum. Sonra adapazarında bir hoca var dedi biri, gel gidelim. İyi dedim gidelim, gece demeden atladım arabayla gidiyom, yol kapkaranlık, sadece benzine para var, arabanın bakımı yapılmamış, vergisi ödenmemiş, çevirseler pohu yedim yani. Neyse sabaha doğru gittim sersem sersem. Hoca 2 saat bekletti. Sonra da içeri aldı, gözünü kapat dedi, bişiler okuyor kağıdı karalıyor falan. Benim içim kıpır kıpır, ağzına bakıyom. Sonra bana dedi sende hiçbir şey yok, için rahat olsun. O andaki içime gelen rahatlamayı tarif edemem. Bir milyon verseler ancak öyle rahatlamış gibi olurdum. Yani demem o ki, bazen duyguların seni çaresizliğe doğru götürür. Bir dayanak istersin, ne olduğu farketmez.