Anne yası tutmak?

buraya 3 ay öncesinden beri yazıyorum bayadır yazmıyordum. Annemin aniden başlayan belirtileriyle acile gittik 1 Mart günü ve beyinde 50 60 farklı kitle genel durumu 2 güne iyice bozuldu diye yoğun bakıma aldılar meleğimi her kontrol oradan bilinci bozukken yapıldı ve akciğer kanseri son evre olduğu anlaşıldı. Öyle kötü ki annen kansermiş ve son evrede ve tedavi bile alamayacaj kadar birde bilincinden dolayı yoğun bakımda 2 haftada bir görürsek 2 dklıpına görebiliyorduk. Benim eline diken batsa oturup ağlayacağım meleğime neler olmuştu. 2 ay yoğun bakımda kaldıktan sonra yalvar yakar annemi son günlerindeki hastaların olduğu palyatif servise çıkardık. Onunla bebekler gibi ilgilendik bilinci azda olsa düzeldi bizi bildi gördü hissetti hatta konuştu ama 2 hafta sonra aniden bir kötüledi sonra yine yoğun bakım ve 2 gün sonrada kendi annesine kavuştu. 19 yaşında kız kardeşim 32 yaşında ama aklı 15 yaşında gibi olan işitme engelli abim ve aramızda buzlar olan babamla aynı evde kaldık. Kara haberi alalı 6.5 annem gideli 4 ay oldu. Ağlamadığım günler sayılıdır. Mühendisim işe başlayacağım gün öğrendik hastalığını 1 ay gidemedim şu an hem iş hem ev uğraşıyorum ağlayarak ii yapıyorum kız kardeşim ing öğretmenliğini kazandı bir dönem okudu dondurmak zorunda kaldı eylül sonu gidecek. Ben napıcam 3 kişi yattığımız yatakta tek nasıl yatıcam. Kardeşim orada ne yapacak? İnsanlar annesini orada 2 hafta göremeyecek diye ağlayacak yurtta o kız napacak? 24 yaşındayım ama annesini oazarda kaybetmiş 4 yaşında bir çocuk givi hissediyorum ağlıyorum kimsesiz ve korkmuşum çaresizim annem için hayırlar yapıyor kardeşlerime sahip çıkmaya çalışıyorum ama ben kendim çok kötüyüm bu süreçte vefasızlıklarından dolayı 6 senelik ilişkim ve 8 senelik dostluğumu bitirdim bu kötü dünyadan nefret ettim. Kimse yaşamasın ama yaşayan var mı? Napabilirim? İçim yangın yeri kendimi yanık kokuyıtmuşum gibi hissediyorum öyle kötüyüm ki Birden olanlara annenin ömrü boyunca hak etmediği çok kötü şeyler yaşamasına kahrolacak şeyler bitmiyor. Çok saçma bir şekilde mantıksızca uzaktan başka şehirdeki en son üniversitede gördüğüm listemde olan birini kendime yakın hissettim beni anlar dedim ve kendimide anlatmak istedim hayatımda ilk defa birine yazdım tanışmak için 3 gün konuştuk eneeji çekimi bir nevi doğruydu o da bana bakıyormuş o da beni merak ediyormuş o İstanbul ben İzmir diye yazmamış ilk defa o gün ağlamamıştım annemden beri her şeyi göze alıp tüm bu dağınıklığın içinde ona bir düzlük açmal istemiştim uzak olduğunu yanımda olacak birine ihtiyacım olduğunu bile bile ben göze almıştım o da mühendis meslektaşız ilerler sandım ama mesafeyi sorun etti ve konuşmayı bıraktık bende böyleyim işte 1 ay oldu ona yazmam daha ama aklımdan çıkaramam bu duygusal boşluk değil tam olarak onun çok özel biri olacağına inanmıştım benim için insan enkazdayken üzerine tek bir küçük şwy daha düşse böyle oluyor demek