Aile evinde işsiz olmak ne igrenç bir şey ya?

Okurum zaten Allah'a sığınan dua eden biriyim ama yaşamayı beceremedim çocukluğumdan beri diğer insanlar gibi değilim olamadım hep içime kapanık çekingen utangaç asosyal özgüvensiz yaşadım hep köşeme çekildim hayattan kaçtım kendimi eve kapattım sosyalleşemedim insanlarda utandım çekindim hiç güzel anılarım yok ergenliğimi gençliğimi hiç yaşayamadım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan bu yaşa geldim nasıl dayandım bilmiyorum hala dayanıyorum ama nefes alamıyorum çok bunaldım sıkıldım hayatımda hiç yaşanmışlık yok kendimi zayıf güçsüz yetersiz hissediyorum

Ben önceden çok ibadet eden biriydim hâlâ namaz kılıyorum ama dualarım azaldı zikirlerim azaldı çok boşluktayım duygusal zihinsel fiziksel sosyal her anlamda çöktüm gençliğim boşa geçti resmen hayata geç kaldım 33 yaşındayım bekarım işsizim asosyalim hayatım yok gittikçe daha da içime kapandım senelerdir evden dışarı çıkamıyorum hep evde sıkılarak bunalarak yaşadım kendimi çok eksik hissediyorum herkes genç yaşta çalışıyor geziyor eğleniyor aşk yaşıyor sosyalleşiyor arkadaş çevre ediniyor hayatı özgürce yaşıyor ve bunlar da insanın hayatına anlam renk tat katıyor ayrıca insan deneyim tecrübe kazanıyor ve daha güçlü oluyor ama ben hiçbiri yapamadım yapamıyorum deneyimim tecrübem yok hayatta hiçbir şey yaşayamadım çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük biriyim hiç açılamadım hep içime kapanarak yaşadım zamanla daha da içime kapandım gençliğim resmen eve kapalı geçti kendimi hayatın dışında kalmış hissediyorum

Umutlarım beklentilerim azaldı hayallerim kayboldu kendimi herşeye geç kalmış hissediyorum 33 yaşına kadar ölü gibi yaşadım kendime aileme faydam olmadı akrabalarıma rezil oldum yaşıtlarımdan geri kaldım toplumda yerim olmadı çocukluğum ergenliğim gençliğim en güzel yaşlarım içime kapanık yalnız geçti kendimi mutlu edemedim senelerdir eve kapalı yaşıyorum stres sıkıntı üzüntü dert kederden kurtulamıyorum artık sağlığım bozulacak kendimi çok bitkin çökmüş hissediyorum yaşlandıkça her şey daha da zorlaştı 13 yaşında da aynıydım 23 yaşında da aynıydım 33 yaşındayım hâlâ aynıyım hiçbir şey değişmiyor sürekli daha da içime kapanıyorum nefes alamıyorum içime ata ata heryerim yara oldu heryerim ağrıyor

Ben zaten dua ediyorum Allah'tan başka sığınacak kimse yok ama şu da bir gerçek ki bu yaştayım hâlâ aileme muhtaç yaşıyorum kendime ait bir hayatım yok hayata tutunamadım özgürlüğüm yok tutsak yaşıyorum ayrıca ergenliğim gençlik yıllarım böyle geçtiği için psikososyal gelişimimi başarıyla tamamlayamamak hiç açılamadım çok içime kapanık kaldım öz güvensiz pasif kaldım hayata karşı zayıfım güçsüzüm yetersizim deneyimim yok yaş ilerledikçe her şey zorlaştı en genç yaşlarımda bile başaramadım artık daha da zorlaştı hep gençlere imrerenek yaşadım onlar gibi olmak istedim ama olamadım

Çok zor dayandım bu yaşıma kadar senelerdir o berbat hisle yaşıyorum hep ağlıyorum ailemden gizli gizli ama artık içim o kadar dolu ki gözyaşlarımı tutamıyorum pişmanlık çaresizlik yalnızlık içinde yaşlanıyorum resmen evde yaşlanışımı izliyorum ya gençliğimi hiç yaşayamadan saçlarım döküldü beyazladı sakallarım bile beyazladı hiçbir şey düzelmiyor ailem olmasa daha da kötü durumda olacağım çünkü güçlü bir insan değilim hayata tutunamıyorum ki dua ediyorum heo edeceğim de ama bu duygular beni mahvediyor

Hiç doktora gitmedim çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım çok içime kapanık kaldım hep kendi köşemde yaşadım sosyalleşemedim öz güvensiz pasif kaldım psikososyal gelişimimi başarıyla tamamlayamadım ergenliğimde gençliğimde hep evde durdum dışarı çıkamadım ortamlara girmedim insanlardan kaçtım kendimi geri çektim zamanla daha da içime kapandım gençliğim hep böyle geçti kendimi hayatın dışında kalmış hissediyorum dışarı çıkmaya bile korkuyorum utanıyorum çekiniyorum senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum yıllar böyle geçti gitti hâlâ aynıyım ölü gibiyim aynı

Bir faydası olacağını sanmıyorum imkanım yok gidecek zaten bence benim çocukluk ergenlik dönemlerinde kendimi aşmam lazımdı açılmam lazımdı çok içime kapanık pasif öz güvensiz asosyal kaldım bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi iyice içime kapandım insanlardan kaçtım eve kapandım off ya valla yaşlandıkça daha da pişman çaresiz hissediyorum kendimi gençlik bir kere geliyor ama ben gençliğimi heba ettim hiçbir şey yaşayamadım yapamadım kazanamadım başaramadım kendime aileme faydam olmadı akrabalarımdan bile kopuk yaşadım telafisi olmayan bir eksikliğin içinde kalmış gibiyim

Ama geçmiş geleceğin temeli bence yeni sayfa açmak o kadar kolay değil ki insan geçmişyle vardır insan hayatının temelini çocukluk ergenlik gençlik yıllarıyla atar ama benim geçmişim yok bu yüzden ölü gibiyim temelim yok hayata karşı güçsüz zayıf yetersiz pasif öz güvensiz kaldım gelişim sağlayamadım bu gerçekten çok önemli yetişkin bir insanım ama hayatta toplumda yerim yok ailemi mutlu edemedim kendi hayatımı kazanamadım akrabalarımla bile görüşmedim hep kopuk yaşadım hiç arkadaşım çevrem olmadı kız arkadaşım olmadı hayatta yaşamam gereken şeyleri deneyimleyemedim çocukluğumdan beri bu çaresizlik yalnızlık hissiyle yaşıyorum ergenliğimde ve gençliğimde bu hisler daha yoğundu senelerdir yalnızlık çaresizlik pişmanlık hissiyle yaşıyorum bu yaşıma kadar böyle yaşadım hep kendi içimde acı çektim kendimi yalnız hissettim hayatın içinde olamadım sosyalleşemedim hep eve kapandım en güzel yaşlarım evde geçti güzel anılarım yok kendimi insanlara kapattım hâlâ aynıyım 10'lu yaşlarımda da aynıydım 20'li yaşlarımda da aynıydım şimdi de 30'lu yaşlarım böyle geçiyor hayatı kaçırdım gençliğim eve kapalı geçti hep gençlere imrenerek yaşadım çok şey içimde kaldı güçlü özgüvenli bir insan olamadım kimsenin sevgisini saygısını kazanamadım toplumda yer edinemedim bunu yazarken bile ağlıyorum gözyaşlarım hiç durmuyor hep hüzünlüyüm

Bilmiyorum çok çaresiz hissediyorum kendimi 10'lu ve 20'li yaşlarıma daha güçsüz ve zayıfım yaşlandıkça daha çok içime kapanık kendimi çok yetersiz hissediyorum bu bunalımdan çıkamıyorum boşluktan kurtulamıyorum çırpındıkça daha da dibe batıyorum ya senelerce eve kapalı asosyal işsiz mutsuz yalnız yaşamaktan sağlığımda olumsuz etkilendi duygusal olarak fiziksel olarak çöktüm senelerdir güneşe çıkmıyorum yürüyüş yapmıyorum temiz hava almıyorum hep stres üzüntü sıkıntı halindeyim zaten çok duygusal bir insanım hemen ağlıyorum tutamıyorum kendimi kimse de anlamıyor beni zaten bu hayatta içimi aileme de dökemiyorum böyle sanaldan içimi döküyorum bunları yazarken bile hep gozyaslarim akıyor şu anda yani o kadar doluyum neyse ben seni meşgul ettim kusura bakma sağ ol dinlediğin için yardımcı olmaya çalıştığın için Allah razı olsun inşallah sende mutlu olursun hayatta her şey istediğin gibi olur

Okurum ibadet etmek de sorun yok ama ben dışarıdan korkuyorum dışarı çıkabilsem zaten gençliğimi eve kapalı geçirmezdim dışarı çıkmaktan korkuyorum utanıyorum çekiniyorum alışmadım

Allah razı olsun teşekkür ederim bir de hiç evden dışarı çıkmıyorumya uzun zamandır buna alıştım yani dışarı çıkmaya adım atamıyorum bir türlü olmuyor gençliğimi istemeyerek evde geçirdim çok sıkıldım bunaldım ama yine de çıkamadım çıkamıyorum senelerdir bu çaresizlik hissiyle yaşıyorum keşke çıkabilseydim ama başaramadım zamanla da iyice kapandım zaten bana basit gelmiyor

Agorafobi deniyormuş dışardan korkmaya ama ben sonradan dışardan koptum önceden az çok çıkıyordum gerçi hayatımda hiç öyle gezmedim eğlenmedim tatile gitmedim ortamlara girmedim doğaya gitmedim seyahat etmedim bilmiyorum gençliğimi hep eve kapalı yaşadım alışamadım hep içime kapandım kendimi hep eve kapattım böyle kaldım işte

Bilmiyorum çıkamıyorum yapamıyorum gençliğim hep dışarı çıkmayı istemekle geçti her sene her mevsim evdeyim mevsimleri bile yaşayamadım hissedemiyorum mevsimlere güneşe rüzgara yağmura ağaçlara hasret kaldım yürüyüş yapmaya temiz hava almaya hep ihtiyacım vardı ama yapamadım senelerdir pencereden dışarıyı izleyerek insanlara imrenerek yaşıyorum dışarı çıkmak bana imkansız gibi geliyor

İçe dönük çekingen utangaç olmak engel oluyor bir de kendime hiç öz güvenim yok hem insanlardan hem kendimden utanıyorum ve insanlardan çekiniyorum insanların içinde olmak beni korkutuyor bu utangaçlık ve çekingenlik içsel bir şey bunu kontrol edemiyorum ve aşamıyorum da bir de dışarıya çok alışamadım zamanla da eve kapandım içime kapandım senelerdir dışarı çıkmıyorum iyice kapattım kendimi ayrıca ergenlik kaynaklı bir eksiklik var psikososyal gelişimimi başarıyla tamamlayamadım bu da yetişkinlik dönemimi olumsuz etkiledi

Gitsem ne olacak saçma sapan şeyler çıkaracaklar daha da kötü olacak her şey ise girebilsem bana yeter ya valla artık tek isteğim dışarı çıkmak ve işe girmek hayattan başka beklentim falan yok

her şey için teşekkür ederim inşallah seninde hayatında her şey istediğin gibi olur kendine iyi bak