Köy sofralarını sever misin?

Köy kahvaltısı çekince canım Muğla Ortaca'dan 195 km uzakta olan Çameli'ne giderim. Giderken ormanların içinden geçer, gökyüzünü bile göremem. Bazen Fethiye'nin açıkları ve deniz görünür virajların sert olduğu ve ormanın seyrekleştiği yerde. her şey öyle huzur verir ki, buranın koynunda bir ömür geçirmek isterim. Ama yol uzun ve meşakkatlidir, kalmak istesem de "Hatçe" (Hatice) teyzenin yemeğini özlerim. Hatçe teyzeye giderken muz götürürüm, çok sever tadını. Namıssız bag yine mus getirmiş der bana, bir anne edasıyla.

Onun elleri nasırlı, tezek kokar. Ama hiçbir ele değişmem onun elini de yemeğini de.

Hele bir yoğurtlaması vardır, Dursun amcayla (kocası) kavga eder gibi bitiririz tabağı...

Ana kokar Hatçe teyze, gelincik tarlası gibi yüzü ve tonton, güleç, kırmızı yüzlü.

Bir abdest alışı vardır, sanat eseri sanki. Suyu bile sicim gibi akıtır.

Ekmeğini tandırda yapar, bazen yufka verir bazen duvara yapıştırdığı köy ekmeğinden.

Çok cömert ve çok sohbettir. Dinlerken gece olur ve ben hâlâ Hatçe teyzeyi dinlemeye doyamam.

İşte ne varsa eskilerde var dedikleri bunun için...

Sevilmez mi hiç yerde yemek gibisi var mi ama artık yiyemiyorum menüsküs mahvetti beni

Hastasıyım.
Çok uzun zaman oldu.
Oturmayalı.