Bir çok insan iktidar politikaları sayıyor kimi ailenin etkilerini kimi insanları.. Peki bizim hiç mu suçumuz yok. Öğrenilmiş çaresizlikleri hep devam ettiren bizim günlerini sosyal medyada heba eden bizim gelişmek öğrenmek adına hiçbir şey yapmayan bizim konfor alanından çıkmak istemeyen bizim aynı şeyleri tekrar ederek farklı sonuçlar bekleyen bizim hiç suçumuz yokmu?
Suçlu aramak saçma. Çünkü kimseye bir şey kazandırmayacak ve sorunu da çözmeyeceği gibi bizi mutlu da etmeyecek. Başımıza gelen şeyler bizim suçumuz olmasa da bizim sorumluluğumuzdadır. Bu sorumluluğu üstlenip elimizden geleni yaparsak, olaylara bakış açımızı değiştirirsek, kendimiz gibi insanlarla ilişki içerisinde olup kendimizi bizden daha büyük bir şeyin parçası olarak görür ve hissedersek, son olarak da mutlu olmak için çabalamazsak, mutlu olabiliriz.
Var ama cok az. Bunu psikologlarda soylüyor ben mesela bu donguden cikmak istiyorum ama cok zor. Evet telefondayim nerdeyse hep ama kafam hic susmuyor yapmak istedigim cok sey var ama kalkacak motivasyonum yok kalkamiyorum. Yaşamayan bilemez. Kapisi açik hapishane gibi kapi açik ama içerisi güvenli bölgen cikamiyorsun
Senin hastalığın atalet yapsan ne kazanacağını biliyorsun yapmadan ne kaybedeceğini biliyorsun ama yapmıyorsun kişisel engellerini yen sana dur diyen sesi bastır ve harekete geç sadece şunu düşün günde sadece 10 sayfa kitap okusan ayda 3 kitap yılda yılda 36 kitap yapıyor bunu her konuda düşün