Varsa tavsiyelerinizi alırım:)?

Ruhi bunalımda olduğumu düşünüyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Canım çok sıkılıyor hayattan tat alamıyorum. Ailemi çok düşünüyorum onları akrabalardan korumaya çalışıyorum uyarıyorum, fakat onlar yine herşeylerini akbabalarla paylaşır. Onlar ise candan gözüküp arkamızdan rahatsızlık duyarlar. Annem asla onlar hakkı da kötü düşünmeye milim ihtimal vermez neredeyse kalbini söküp hediye edecek... Öyle nefret ediyorum ki akrabalardan. Kendileri asla paylaşmazlar mal varlıklarını.. Mesela dayı, bizim ne var ne yok tüm mal varlığımızı donumuza kadar bilir. Kendi ise ev alıp kiraya vermiş İstanbul'da.. ve bunu söylemedi. Hayır meraklı değilim söylemesin amaa benim mal varlığımı neden konuşuyoo. Zaten İstanbul'a giderken de oturduğumuz şehirden geçerlerken uğrayıp kalırlar öylee sinir oluyorum kii hasta olma derecesine geldim. Acayip iğreniyorum onlar gelince, halıları kaldırasım geliyor. Ayrıca benim bu durumuma annem de üzülüyo. Sık sık bu konu yüzünden tArtışırız. Ömür boyu onlarla beraberiz yani irtibatımız illaki olacak.. Annemin asla onlarla konuşmasını istemiyorum. Çünkü annem çok iyi niyetli bi kadın, onu eziyolar gibi geliyo. Dertlerini anneme kusmalarını istemiyorum. Acaba evham mı yapıp yanlış düşünüyorum. Ne kadar daha müdahale edebilirm ki? Çok yıprandım. bu gibi düşünceler kendimi düşünmeme ve kendime zaman ayırmama mani oluyor.