Bu yaptığım eziklik mi?

Merhaba, uzun olabilir ama okursanız sevinirim. Sosyal becerilerim çok kötü. Sosyal fobiyle uğraşıyorum uzun süredir, hafifledi ama hala beni çok zorluyor. Az arkadaşım var. Yarın onlardan biriyle buluşacağım. Okullarımız ayrıldığından beri hiç yüz yüze görüşmedik, araya sınav da girince sadece birkaç defa telefonla görüştük. Ama aynı okuldayken çok yakındık, bana hayatımdaki birçok kişiden daha çok değer vermiştir. Ama ben genelde biriyle dışarı çıkarsam (çıktığım tek kişi var zaten, ilk defa bu arkadaşla çıkcaz) sohbet konusu bulamam, hiçbir şey anlatamam aklıma gelmez. Anlatacağım olumlu hiçbir şey yoktur çünkü. Hayatım ya çok olaysız ya da çok çalkantılı gider (bir rahatsızlığımdan dolayı). Onları da hiç kimseye anlatamam. Gelir buralarda yazarım. Ailem bile bilmez. Kafadan kırık olduğum için herkes soğur benden, kimse olumsuz insanlarla takılmaz. O yüzden kolay kolay dert anlatmam. Yani birisi hayatımın nasıl gittiğini sorsa elimde ya kayda değer bir şey olmaz ya da çok kötü şeyler olur. Kim ne dert anlatırsa anlatsın dinlerim, akıl veririm. O arkadaşımı da dinlemişimdir çok kez. Ama benim dertlerimi dinlerlerse benden uzaklaşacakları için anlatamam. Başka ne konuşabilirim bilmiyorum, akranlarımla pek benzer ilgi alanlarım yok. Bu benim büyük bir kusurum işte. Neyse. Şimdi oturdum yarın onunla konuşmamın yasak olduğu ve konuşabileceğim konuları, gidebileceğimiz yerleri içeren bir liste çıkardım. Hangi normal insan böyle bir şey yapar ki? Bunlar spontane gelişmez mi? Çok ezik hissediyorum. Arkadaşım benden nefret etmesin diye resmen ders çalışıyorum. Çok zavallıca bir şey. Aptal gibi hissediyorum. Normal mi böyle bir şey yapmak? Çok saçma değil mi?

Bu yaptığım eziklik mi?
Cevapla