Toplum içine girmemek insanlarla konuşmamak sorun mu?

Ben istesemde sosyalleşemiyorum içe dönük bir kişilik yapım olduğu içinde zorunlu olarak mecburen yalnızlığı tercih ediyorum hiç arkadaşım edinemiyorum ama benim durumum gerçekten kötü çünkü hayatın içinde değilim ne işim ne sevgilim eşim ne sosyal hayatım hiçbiri olmadan geçiyor ömrüm

Aslında yalnızlık asosyallik benim için hem zorunlu tercih hem de istemediğim bir durum yani ben 33 yaşındayım ama gençliğimi hiç yaşayamadım çocuklukta ve ergenlikte çok utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriydim hiç açılamadım o yaşlardayken okulda sokakta çok yetersiz kaldım diğer yaşıtlarıma göre pasif kaldım onlar gibi olamadım çok dışlandım herkese göre sessiz özgüvensiz zayıftım okulda hep yalnızdım dışlandım liseden sonra da zaten eve kapandım askere de gittim ama açılamadım gelince yine eve kapandım senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğimi hep evde geçirdim işe giremedim sosyal olamadım arkadaşım olmadı sevgilim kız arkadaşım olmadı hep eve kapattım kendimi zamanla daha da içime kapandım ve hayattan koptum dışarıya çıkmadan geçiyor hayatım böylece yaşlanıyorum

Senin ki bilinçli tercih yani kendi isteğinle yalnızlığı tercih ediyorsun ama girişken sosyal özgüvenli bir insansın ve kendini kapatmıyorsun hayatın içinde olabiliyorsun benim durumum farklı ben utangaç çekingen içe dönük sessiz bir insanım bu benim kişilik yapım ve değişmiyor kontrol edemiyorum istemsiz bir şey maalesef istesemde girişken konuşkan sosyal biri olamıyorum kendimi hayata karşı zayıf güçsüz yetersiz hissediyorum zaten çok eslik biriyim kendimi tamamlayamadım yetişkin bir insanım ama pasif kaldım insan içine çıkamayan toplumda yer edinemeyen biriyim bu yaştan sonra bunun değişeceğini pek sanmıyorum

Evet hep üzülerek yaşadım hiç mutlu olamadım gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı en güzel yaşlarım evde geçti senelerdir insanlara gençlere imrenerek yaşıyorum ama çaresizlik içindeyim maalesef hiçbir şey değişmiyor böyle geçiyor ömrüm