Neden hep fazla inanırız?

Sadece onları dinlerim. Hayatıma almam. Üç beş arkadaşım var onun haricinde kimseyle görüşmem konuşmam. Herkesi olduğu gibi kabul ederim.

Yalanı çıkmış olsa da ya da karaktersiz biri çıkmış olsa da çok garipsemem. Sadece tebessüm edem. Çünkü benim çizgilerimin içine dahil olan birisi değildir. Bu kişi ya çevremden biridir ya da iş yerinden biridir.

İlişkilerde Aşk ya da arkadaşlık ta Güven başkadır, Sadâkât başkadır. Birisi mezara kadar seninle gelir diğeri de yolun başına kadar ya da bir yer de seni yarı yolda bırakır.

Hiç arkadaşım, çevrem yok diye üzülme. Yalnızlık bu kötü dünya için bir nimet ve şifadır aslında. Azıcık aşım kaygısız başım misali. Az olsun öz olsun.

Neden çok fazla inanırız? O insanı/insanları hayatımıza katmaya karar vermişizdir. Hayatımızın olmazsa olmazı, sanki tek mutluluk kaynağımız gibi bakmaya ve kendimizi inandırmaya zorlarız. Bu sebeple onlar dışında herkese ve her uyarıya, her işarete kulağımızı, gözümüzü kapatırız. Bu da inanma isteğimizin aklımız dahil herşeyi kapatmasına yol açar. Sanki olduğu gibi kabullensek olmayacak gibi düşünürüz. Bu da fazla inanarak, fazla değer vererek, fazla saygı duyarak ve kendimizden fazlaca ödün vererek hayatımızı mahvetmemize sebep olur. Kullanım süremiz boyunca bizi kullanırlar ve sıkılıp kapıya koyarlar. Sonra ne hata yaptımda terk edildim deriz. Hatamız herşeyin fazlasını hak etmeyen kişiye sunmaktı.

Evet. Çünkü çok iyi niyetliyim. Güvenmek, o an bana huzur veriyor. Buna ihtiyacım var. Kötü olamam. Ama hep ben zarar görüp, hep ben kırılıyorum. Bak burada da sana çok güveniyorum. Ne kadar iyi, ne kadar cici bir jadınsın. Senden asla zarar gelmez. Bu duygular bana çok iyi geliyor. İyi ki varsın… 🌸🤗😎