Sizde de çok yalnızım hissi var mı?

Bu yalnızlığı c**insellik veya sevgililik anlamında söylemiyorum. İnsanın bazen sevilmeye ihtiyacı oluyor gerçekten. En azında birkaç dakika da olsa da sevilmek güzel olurdu. Birisinin beni gerçekten merak etmesi. Yani etrafımda birileri var ama bilmiyorum yalnız hissediyorum. Bir yandan da kimseye içimi açamıyorum. İnsanlara hiç güvenemiyorsunuz. Gerçekten çok yoruldum bu konuda. İnsanı bir vicdanı bir de saflığı bitiriyor sanırım. Karşımızdaki insan bizi enayi yerine koysa bile ona toz konduramıyoruz. Sizin düşünceleriniz ne bu konuda?