Kızım yüzünden hayatım karardı onu sevmiyorum?

Yazdıklarına bakıyorum. Ne cevap versem diye düşünüyorum açıkçası.

Şu an yaşadıkların senin hatalarında dolayı. Sana kimse okuyamazsın demiyor ki. Belli ki bir gönül işine girdin ve okulunu bıraktın.

Şimdi kendine bir yol çizdin ve istediğin gibi olmadı. Ailende sırf bu yüzden sana kızgın. Onları dinlemediğin için.

Şimdi senin hatalarından dolayı bu çocuğun suçu nedir. Yaşantın güzel olsa idi sorun olmayacaktı. Ama işler tersine gidince, bunu sorumlusu bu çocuk mu oluyor.

Ben boşanmış bir insanım. Annelerinin adını bile ağzıma almak istemiyorum. Gecem yok gündüzüm yok. Kızım ve oğluma kendim tek başıma bakıyorum. Her işi de yaparım. Bir kadının evde yapamayacağı her türlü işi yapıyorum. Kendime zaman ayıramıyorum diye o çocukları sevmemezlik yapabilir miyim. Allah ömrümü benden alıp onlara versin. Daha ne isterim ki.

Tek dayanakları benim. Bir Çınar Ağacı gibi. Bir Baba demeleri insanın yüreğini sızlatıyor. Dünya bir yana, onlar bir yana. İnsan böyle bir cümle kurabilir mi ki. Anlam veremiyorum.

Varsın insanlar ben dulum diye çocuklarım var diye bakmasınlar. Onlar kendilerini ne zannediyorlar ki. Onlar mı? benim kahrımı çekiyorlar. Onlar olmadan ben bir hiç miyim? Çevremde de böyle insanlar olmaz olsun. Canları Cehenneme. Bana dâr zamanımsa su vermeyene, selam vermeyene Adam mı? derin ben. Onlar yarın bir gün aynı duruma düşecekler bundan emin ol.

Allah rızası için evladına başka gözle bakma. Gün gelir seni ayağa kaldıracak. Gözünün nuru olacak senin.

Bu hayatta günahlarınızın suçu o bebekler değildir. Yapmayın etmeyin.
İnsan kendi çocuğuna baktığı an içinin erimesi gerekirken bu cümleleri nasıl kurabiliyorsun gerçekten anlamıyorum.