Kırgın olduğunuz insanlar var mı?

Var tabii olmaz mı. Başta babama. Sevgisini gösterirken cimri, öfkesini gösterirken o kadar cömert davranırdı ki, çok uzun uğraşlar verdim bunu kırabilmek için. Her girdiğim ortamda kabul görmeme kaygısı, ağzımı açsam aptal durumuna düşeceğim çekincesi yapıştı kaldı üstüme. En kötüsü de, o kadar sevgisiz büyüdüm ki, her terk edildiğimde ölüp bir süre sonra tekrar hayat döndüm. 32 yaşıma geldim ve 1 ay önce 2,5 senelik ilişkim bitti. Şirketin tuvaletinde gizlice ağlayıp, sonra çıkıp hiç bir şey yokmuş gibi espriler yapıyor, insanlarla gülüşüyorum. O yüzümdeki maske bir düşse, insan çıplak gözle bakmaya korkar içime. Hep çok merhametli, çok dengeli bir insan olmaya çalıştım. Bir tek terk edilmeye karşı duruşumu koruyamadım, çünkü o benim aidiyet duygumu yitirdiğim zamana ve dünyaya karşı barış elçimdi. Daha güzel bir hayatın mümkün olduğuna olan inancımdı ve öyle bir terk etti ki, bunu öyle yanlış bir şekilde yaptı ki, ben o 8 yaşında babasından azar işitirken, halının desenlerini izleyen savunmasız çocuğa döndüm yine. Ona olan öfkem, kırgınlığım ve bıraktığı yorgunluk sırtımda kocaman bir yük.