Aile ilişkileri iyi olmayanlar nasıl başa çıkıyor?

Etrafıma baktığımda arkadaşlarımın, kuzenlerimin, yolda yürürken gördüğüm herhangi birinin babasıyla ilişkisini gördüğümde burukça gülümsemekten başka bir şey yapamıyorum 18 yıldır. Küçükken de bu böyleydi şimdi de, tek değişen bir şeylerin farkına varmam oldu. İstenmeyen çocuğum, bir hata sonucu.. Öyle anlar geliyor ki hiç doğmamış olmayı diliyorum. Hiç unutmam 17 yaşındayken hala bir şeyleri görmezden gelip kafaya takmamaya çalıştığım dönem. Beni aldırmak istemiş babam, annem kabul etmemiş. Sevdiği veya istediği için değil dine uygun olmaz diye. Masada otururken konusu açıldı. Şakayla karışık anneme keşke doğurmasaydın dedim. Ee napayım öl o zaman dedi. İçime oturdu bu sözü. Annemin gözünde bu kadarım işte. Babam sadece maddi bir yük olarak gördü senelerce. Ablamla iki yabancı gibiyiz. Belki yaş farkından bilmiyorum bir kere bile dışarı çıkıp iki kız kardeş olmadık adam gibi. Özetle ben ailemden sevgi görmedim. Sevilmeyi hak etmediğimi düşündüğüm için bir erkek arkadaşım bile olmadı bu zamana kadar. Arkadaşlarım var tabi ama yerini tutmuyor ailenin. Amcamın kızıyla sarıldığına şahit olduğumda babama bakarım hep, elinde sigara. Bir kez saçımı okşamadı benim. Sarılmadı, öpmedi. Hiçbir zaman baba gibi değildi. Doğum günümde bir kez hediye almamıştır babam, eğer ısrar edersem para verir sadece. O da bağrış çağrışla alınır yarım saat lavaboda sessizce ağlanır. Küçükken böyleydi. Şimdi de tek dileğim üniversitede başka bir şehir yazmak ve uzaklaşmak. Bu çözüm değil biliyorum. Babama karşı bir şey hissetmiyorum ne sevgi ne de nefret. Sadece kalbimde bir boşluk var ve o boşluğun yerini hayatım boyunca kimse tutmayacak biliyorum. Bununla yaşamak daha da ağır. boşluktayım.