Gerçek sevgiye ulaşmanın yolu nedir?

Özümüzden gelen sevgi beklentisiz bir şekilde ortaya çıkan bir duygudur. Sevgi bilinç gerektiriyor. Seven insanın her şeyden önce yaşamak, yaşatmak ve çoğalmak üzere kurması gerekiyor hayatını. Sevgi kararlılık gerektiriyor, insana güç veriyor, sabır veriyor, olumsuzluklar karşısında acılar ve kırılmışlıklar karşısında direnme gücü veriyor. Direnç, kişiliği güçlendiriyor, özgüveninin artmasını sağlıyor.
Şu konuya değinmek istiyorum; gerçek sevgi ancak manevi duyguları taşıyanlarda vardır, inançlı insan ile inançsız insanın sevgi anlayışını bağdaştırabilmesi pek mümkün sayılmaz.
Sevgi, insan psikolojisinde çok güçlü yeri olan bir duygudur. İnsanlar pek çok psiko-sosyal aktivitelerini sevginin yönlendirmesiyle hayata geçirirler. Sevgi insan için çok önemli bir motivasyon kaynağıdır. Mesela insanda çocuk sevgisi olmasa, her çeşit bakımlarına gösterilen onca özverinin anlamını çözmeye imkan bulunabilir mi? Aynı şekilde Allah ve Peygamber sevgisinden mahrum bir insanın haramlardan sakınma yolunda nefsani duygularından fedakarlık ederek sabır ve tahammül imtihanına kendi iradesiyle girmesi düşünülebilir mi?
İnsanı kötü hallere sokan birtakım soyutlanamadığı nefsani tutkular da vardır, insanın psikolojik ve biyolojik özelliklerini gözardı ederek onu insani ve nefsani duygularından bütünüyle soyutlamaya kalkışmak elbette gerçekçi olamaz. İnsanı asil davranışlarla donatırken onun yaradılışında taşıdığı eğilimleri çok akılcı ve ölçülü bir yaklaşımla disiplin altına almanın yollarını aramak gerek.
Hiçbir şey bizden ayrı değildir, zihnimizle gördüklerimiz de bize aittir, bana göre gelişmenin ve değişmenin ortasında dengesini kaybederek, kendi iradesi dışında sürüklenmeye başlayan insanın, kendisini vareden değerlere, köklerine sımsıkı sarılması gerekiyor.

Ben hakketmiyorum. Gerçek sevgimi analarımız dışında kimse sevmez , seni seviyorum çünkü güzelsin seni seviyorum çünkü zekisin gibi.