Karşı çıkmaya gücünün kalmaması?

Sen hatayı boyun eğerek yapmışsın. Kendin için mücadele etmeyi bırakmışsın. Yanlış..
Anlattıklarını geçen yıla kadar ben de yaşadım. Bundan birkaç yıl evvel ağır depresyon yaşadım ve ilaçlar kullandım. Halen tam anlamıyla atlatabilmiş değilim, zaman zaman içimde yaşadığım dalgalanmalar da oluyor. Ama hiçbir zaman aileme boyun eğmedim. En çok yorulup bitti dediğim, kendimi kaybettiğim anda intihara teşebbüs ettim. Başarısızlıkla sonuçlandı maalesef. Yine de üstüme gelmekten vazgeçmediler. Onlar ne kadar bastırmaya çalıştıysa o kadar kırdım zincirlerimi. Sonuçta tüm o olayları yaşayıp depresyona sürüklenmemin de başarısı aileme aitti.
Eğer boyun eğmiş olsaydım, şu an yaşamıyor, bu satırları yazmıyor olacaktım. Ama şu an buradayım. Çünkü tek sebebim olan kendime tutundum, kendimi korudum, savundum. En son geçen yıl evden ayrıldım ve bana iyi gelmeyen tüm o şeylerden uzaklaştım.

Mezun oldum diyorsun, demek ki bir mesleğin var, okul okumuşsun. Benim bir mesleğim yok örneğin, okulumu bitiremedim. İş bulma olanağım çok az olmasına rağmen aradım, buldum ve çabalıyorum. Ne için? Kendim için. Günün birinde vadem yetip teslim edeceğim bu can için.
Her şeyden önce, yaşadım diyebilmek için..

Ve belki de sen bundan daha iyisini yapabilirsin. Ama unutma ki; ayağa kalkmadan yürüyemezsin..