Canlar sorum detaysa?

Büyüdüğümü hissettiren birçok olay var kötü Bir şekilde hissettiğim anlar 14 veya 15 yaşlarımda önce arkadaşlarım tarafımdan bir olaydan dolayı dışlandım aynı yıl baba tarafı akrabalarımın anneme yaptığı bir kötülükten dolayı onlarla konuşmayı kestik anne tarafı akrabalarımda uzakta oldukları içinde iyice yalnız kaldım önce arkadaşlarımı sonra akrabalarımı kaybettim bu olaylar yaz tatilinde olmuştu yazın kendime odaklandım derslerimde başarı yakaladım bu seferde sınıf arkadaşlarım sözde arkadaşlar bana yanaşıp benden kopya istediler verdim samimiler zannettim meğer çıkar ilişkisiymiş onlarlada iletişimimi kestim vs daha fazla uzatmiyim büyüdüğümü hissettiğim en iyi olayda geçen sene Eylül ayında bir tane kız yeğenim olduğu zamandı dayı olmuştum benim için mükemmel bir histi daha önce hiçbir bebeği kucağıma dahi almamışken benim ona bakmam ablamın bana emanet etmesi çok güzel zamanlardı

10 yaşındaydım annem gittiğinde.. anne gitti, ilk gidişiydi ama son olmadı.
deniz okula gitti, eve geldi hep yalnız kaldı.. sırtını kimseye dayıyamadı hep tek başınaydı, hepte tek başına kalktı ayağa.. 12 yaşındaydı ailenin önemli bir sorumluluk olduğunu öğrendi.. en önemli şeyin ise anne olduğunu. çocuklarına kucak dolusu sevgiler kocasına huzur veren.. o sorumluluk öyle bir bindi ki omuzlarına bidaha da kendine gelemedi..
zaman ne çabuk geçti ben hayatın yirmi üçüne geldim. her saniye ağlamaklıyım, büyümeyi beklerken çocuklaştım..

17 Ağustosu yaşamış görmüş biri olarak çocukluğumun en ağır travmasıydı depremin ne olduğunu bile doğru dürüst kavramayacak yaştaydım, insan o hayatın gerçekliğini bile kavramayamıyordu ben en acı tecrübeleri hep küçük yaşta tattım önce bir dünya yıkıldı küçücük bedenlere sonra kız kardeşimi kaybettim o çocukluk zamanlarımda ölümü bile görmek ona ağlamak kalbe süzülen yaşlar herkesin kaldırabileceği bir olay değildi 11 yaşındasin o zamandan sonra anladım