Anneler laflariyla psikolojik olarak çocuklarını yiprattıklarini neden düşünmezler?

Sürekli başkalarıyla kiyasliyor. En basitinden burada yakın oturan kuzenimle kiyasliyor. Kuzenim Yemek yapmayı sever her konuda atılgan hevesli yani o da onun kişiliği. Annem oraya gidiyo akşam geliyor yok bugün böyle yapmış şöyle yapmıs sen de yap senden küçükler evlenmiş senden küçükler kek yapıyor şu bu yıllarca bunları dinledim. Çok sıkıldım. Ama normalde de ben evde yan gelip yatmiyorum belli başlı şeyleri yapıyorum yemekte yapıyorum ama yaranamiyorum. Kek nedir ya çok mu zor yaptığım zamanlar da oldu gittiğim yerlerde biseyler yaptığımda oluyordu ama hep şimdiye odakli. Bişeye elimi atmaktan korkar oldum yapsam mesela eminim tadı güzel hata da yapmadım diyorum ama gelsin de eleştirsin diye bekliyorum herşeyden bişey çıkarıyo çünkü. Hevesim kırıldı özgüvenim yerlerde. elestirilmekten o kadar çok yoruldum ki bazen o kiyasladiklari kişilerin evine gitmiyorum sırf bişey bulacak diye. Annem küçüklüğünden beri yemek yapmaya hevesli ve yapıyor benden de kendinde olan hevesi görmek istiyor diyorum ama herkesin ilgisi aynı değil hevesim özgüvenim kırıldı biraz da internet var niye yapamıyor mesela ama elim gitmiyor işte bu eleştirilerden. Hatta yemeği önüne sunsam ne dicek diye bekliyorum yanında rahat çalışamam panik olur yanlış yapmaya korkarım. Psikolojik olarak çok yiprandim