İnanlar neden sessiz insanlarla arkadaş olmaz?

Utangaç olduğu için çok sessiz. Duygularını belli edemiyor. Hiç kimse neden bu insanları açmak için uğraşmıyor

Biliyorum ama insanlar zoru gördüğünde kaçar, her ne kadar 'zoru severim' ayağına yatsalar da. Herkes kolaya kaçar. Ama zaten sessiz insanları değerli kılan da bu değil mi, bilinmez ve tanınmaz olmaları

şu an üni deyim. Ailemden ayrı şehirdeyim ve yurtta kalıyorum. Oda arkadaşlarımla 1 dönem gezdik tozduk. Ama bu dönem benimle aralarına mesafe koydular. Çünkü ben bir tülü kendimi açıp kendim gibi davranmadım utandım hep. Onlarda bize hiç özel bişeyini anlatmıyor bizi istemiyor gibi hissediyoruz. Hiç plan yaparken fikrini söylemiyor diyerek artık gittiği yerlere beni çağırmamaya başladılar. Çok ağrıma gitti.. Ama bişey de diyemedim. Kötü değiliz ama artık beni hiçbir yere çağırmıyorlar. Napıcam bilmiyorum. Bu olaydan sonra kendimi hiç kimseyle arkadaş olamayacak kadar ezik ve sıkıcı biri gibi hissediyorum. Artık yanıma tanışmaya gelen insanların bile bir süre sonra benden uzaklaşacqğını düşünüyorum. Çok kötü hissediyorum

Hey! Sakın öyle düşünme, bir kişi konuşmayı kesti diye neden hepsi aynı şeyi yapsın ki? Bence arada konuşmaya çalış. Sadece hep aynı kişilerle değil daha farklı insanlarla iletişim kurmayı deneyebilirsin. Okuduğun bölümde illa ki yalnız takılan birileri vardır. Onlarla tanışabilirsin hem onlar seni daha iyi anlar

Utangaç olduğu için çok sessiz. Duygularını belli edemiyor. Hiç kimse neden bu insanları açmak için uğraşmıyor

Canım mesela herkese aynı şeyi kopyala yapıştır yapacak kadar üşengeç olmamakla başlayabilirsin. İnsanların binbir türlü derdi var. Kimse kimseyle uğraşmaz. Para ödedikleri psikologlar bile uğraşmıyor. Bu her alanda böyledir. Sen bi eğitim kurumuna gidersin, beni zirveye getirmediler diyemezsin. Sana alabileceğini verir. Fazlasını tamamlamak, kendini zirveye taşımak senin elindedir.

Eğer bu durumdan çıkmak istiyorsaj öncelikle sabırlı olmalısın. Bi iki ayda olacak bir şey değil.
İkinci olarak bi efor sarfetmelisin, kimse oturduğu yerden değişmiyor. Yapamam dediğin ne varsa cesretini topla ver yap. Diyemem dediğimi kendini zorla de. Bir işe gir öncelikle. Bir şeyleri becerebildiğini gör, farklı ortamlar insanlar gör. Belli bi alanda en iyisi ol. En iyisi için çabala mesela. Başardığını görmek iyi gelecek.. bu sadece sahaya inerek yapabilirsin. Köşede otururken insanlar sana gelse bile bu değişmez. Ancak sen değiştirebilirsin

şu an üni deyim. Ailemden ayrı şehirdeyim ve yurtta kalıyorum. Oda arkadaşlarımla 1 dönem gezdik tozduk. Ama bu dönem benimle aralarına mesafe koydular. Çünkü ben bir tülü kendimi açıp kendim gibi davranmadım utandım hep. Onlarda bize hiç özel bişeyini anlatmıyor bizi istemiyor gibi hissediyoruz. Hiç plan yaparken fikrini söylemiyor diyerek artık gittiği yerlere beni çağırmamaya başladılar. Çok ağrıma gitti.. Ama bişey de diyemedim. Kötü değiliz ama artık beni hiçbir yere çağırmıyorlar. Napıcam bilmiyorum. Bu olaydan sonra kendimi hiç kimseyle arkadaş olamayacak kadar ezik ve sıkıcı biri gibi hissediyorum. Artık yanıma tanışmaya gelen insanların bile bir süre sonra benden uzaklaşacqğını düşünüyorum. Çok kötü hissediyorum

Ne yapacağını yazdım. Farklı işlerde çalış. Ve yapamam diyerek aklından geçirdiğin şeyi tam o an cesaretini topla yap. Başka da yolu yok bunun. Bir de Haluk Tatar izle. Umarım kısa sürede aşarsın bu durumu. Son olarak oda arkadaşlarını umursama. Gelip geçecek insanlar. Herkesle bir arada olmak takılmak zorunda değilsin. Geçen yıl yurt hayatımda kızlarla nadiren takılırdım kendime vakit ayırmak hoşuma giderdi. Şuanda bir yere gidileceği zaman ilk beni çağırırlar. Umursama bu kadar her şeyi

Ama oda arkadaşlarım haksız mı. Ki çoğu kişi benden bu yüzden uzaklaşıyor. Bide iş bul falan demişsin ama benim ailem bile benim bir işte çalışmak istediğimi duysa şoka girer. O yüzden ben de bu kalıba girdim çıkamıyorum sanırım. Çalışmasına çalışırım. Ben resmi şeylerde ya da halletmem gereken işlerimi VS halledebiliyorum onda sorun yok. Benim sorunum insanlarla bir bağ kuramıyorum hep yüzeysel ilişkiler. Kimse benim içimi bilmiyor. En son gerçek arkadaşlık kurduğum zaman orta okul zamanlarımdı. Sonrasında hiç herşeyimi anlattığım biri olmadı. Artık arkadaşlık nasıl bir şey unuttum.