Cenaze merasimi, ölüm ve ölüm korkusu?

Bugün dışarı çıktığımda kuzenimi gördüm. Nereye dedim. Birinin cenazesi varmış, komşularından biri. Yengem de git illa demiş. Sen de gel dedi bana. Bilmem kimi sen de tanırsın, onun da dayısı merhum vs vs. İyi tamam dedim.

Musalla taşının önünde toplandık. Hakkımı helal ettim, adamı tanımasamda. Namazını kıldık. Ben de tabuta yüklendim. İleride cenaze nakil aracı vardı. Araca yükledik. O mezarlığa taşıdı. O da olmasa, sıcakta büyük sıkıntı.

Mezarı açılmış. Hazırlanmış. Tahtalar, kürekler filan yanda. Tabudu açtılar. Beyazlara sarılmış adam. Mezara indirecek iki kişi. Biri ağlamaya başladı. Sanırım oğlu. Arkadan bir ihtiyar bana: "hadi delikanlı" dedi. Öne sürdü sanırım. Ben de yardıma gittim. Biri bana siz mezara girin dedi. İki kişi mezara girdik. Yukarıdan iki üç kişi filan verdiler merhumu bize. Ölü bir et yığını. bir tuhaf hissettim. Baya ağır. 80 en az.

Yavaşça toprağa yerleştirdim. Biri başını şöyle böyle düzelt dedi. Biraz uğraştım da olmadı. Çok da yapmak istemedim. "Amca sen ayarla" dedim. Adamı yavaşça mezara soktular. Yerde yatana basmaması lazım. Neyse, sonra tahtalar yerleştirildi. Gömüldü.

5 yıl oldu herhalde, bir cenazeye gitmemiştim. Gittiklerimde de bir fiil iş yapmadım böyle. Tuhaf bir ruh hali zuhur etti bende.

Annem, babam, kardeşim ve sevdiklerim. Onlar da ölecekler. Ben de öleceğim. Bilindik bir şey ama bu kadar yoğun hissetmiyor insan her zaman bunu. Hissetiğim şey korku değildi. Sanırım bu duyguyu tarif edebilecek en iyi kelime: Çaresizlik. Ölüm fikri ile aşına olduğumu düşünüyordum. Amcam öldükten sonra ya da teoloji okumalarında rastlamıştım buna. Fakat böyle yoğun hissetmemiştim. Çevreyi algılaması da değişiyor insanın bir süreliğine. Parkta annesini kovalayan iki kız çocuğu. Anneleri ölünce nasıl üzülecek kim bilir. Belki de vakitsiz ölüm olacak. Ağaçlarda yapraklar can çekişiyor...

Cenaze merasimlerine katıldınız mı? Ölümden korkuyor musunuz? Düşünceleriniz