Aile ortamımdan nefret ediyorum, ne yapmalıyım?

Çocukluğumdan beri çok zor bir hayatım oldu, aile baskısı, fakirlik... Sonra sorumsuz ve alkol bağımlısı bir baba, aile içi şiddete tanık olma durumu, bunların sonucunda asosyal ve içine kapanık bir çocukluk geçirdim, hiç arkadaşım olmadı ve hep mutsuzdum. Engelli bir amcam vardı, sürekli altına yapıyordu her sabah o koku ve bağırışma sesleriyle uyanırdım. En sonunda yatalak oldu ve acı çekti, sonra da öldü. Şu an bir yetişkinim, şiddet gibi bir durum da söz konusu değil ama son derece huzursuz bir ortamda yaşıyorum, içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor, çok fazla uyuyorum ve annemle her gün kavga ediyoruz. Böyle biri olmayı ben seçmedim, annemin de yaşı ilerledikçe enerjisi tükeniyor, bazı sağlık sorunları var. Elimden geldiğince yardım etmeye çalışıyorum ama daha fazla yaşlanırsa ve bakıma muhtaç hale gelirse ona nasıl bakabileceğimi bilmiyorum, amcamdan dolayı hepimiz yeterince eziyet çektik, artık rahat etmek istiyorum, ona bakacak gücüm de yok psikolojim de. Bu evden olabildiğince uzaklaşmak istiyorum, yaşamaya hakkım var. Ya artık biraz mutlu olayım ya da tanrım alsın bu canımı.