Acı, hissedilmeyi talep eder?

Acının, kişinin yaşamında neyi algılaması gerektiğinin sancısını alamamış bireylerin eylemleri çocuk kalmıştır bu dünyada. Acı insanları olgunlaştırır, der bir söz. Büyümek isteyen herkes, bu gerçeği, bu sancıyı bir gün iliklerine kadar tatmalı. Yoksa yaşamı bir kar ve sis kütlesinin gerisinden görerek kalmış olurlar ancak.

Mutluluğun kişiye etkisi yoksunken acının böyle bir işlevi olarak kişiyi değiştirmesinin ilginçliğini her zaman garipseyeceyeceğimdir.

Acı zaten beyindedir temelinde beden üzerinde değil. Ruhsal acı vicdandır. Öyle bir şey ki, bu acı parayla satın alınabilecek bir o* olmadığı gibi, kur yaparak elde edilebilecek komşu kızına da benzemez. Kızmak, zihnin yarattığı bir acıdır. Kıskançlık da bu yüzden acıdan mı ileri gelir?

Acılar belki insanı bezdirmek için bir sebeptir ama acılar adam eder insanı, olgunlaştırır, büyütür. Önceleri bir çocuk gibi gülerken, acıyla yoğrulan insan kendi karanlık yüreğinin damarlarından sıkılmış bir kahkaha eşliğinde güler hayata, dudaklarındaki hazin kırışıklarla.

insan herseyi cabuk tüketmek ister
ama hissederek yasamak bir daha o duruma düsmemek icin bir derstir.