İnsanların sohbet etmeyi bilmemesi, hep aynı konular, konuşmak için konuşmak ve aile?

Şu sıralar çevremde daha da arttığını gördüğüm bir durumu paylaşma istiyorum. İnsanlar beyin hücrelerindeki kelime dağarcıklarını tüketmek için boş boş konuşup kendine bir şey kattığını sanıyor. O bunu almış şu bununla evlenmiş Yaşıtlarım da çoğu zaman kendilerini aileleri üzerinden değerlendiriyor. Abim şöyle istedi, annem böyle yapmamı istiyor, babam izin vermedi vs. vs. Eminim tanıdık gelmiştir. İnsanlar kendi olamıyor gibi. Demek istediğim olay her zaman felsefe edebiyat konuşmak değil biraz mantıklı ve kayda değer olmak.. Planlarımdan çevreme gerekse aileme bahsettiğim zaman da boş boş bakıyorlar büyüsü kaçıyor sanki ben de anormallik varmış gibi. Ne yapayım canım gibi davranamıyorum. Ortamda bir büyük veya akraba varsa inanılmaz bir IQ düşüklüğü oluyor. Herkes ona yaranmak ve yaltanmak adına cehalete bağlıyor. Hava güneşli demek bile sanki konsolosluğa sesleniş gibi. O kadar boş ki. Var mı çevresinde böyle olan, ne yapılır yahu? Sen kendine bak çevreyi boş ver diyecekler olacak hak veriyorum ama insan etkileniyor ister istemez. Öğrenilmiş benimsenmiş cehalet ve saçmalık bu. Dert anlatıp rahatladığına inanan bir toplumuz. Halbuki geçmiş acı olsa da geri gelmez ve bu sadece pekiştirmek olur. Hadi anlattın diyelim yeni tanıştığın birine de seni sen yapan şeyin acıların olduğunu düşünüp yine anlatacaksın. Sonu ne bunun? Nerde kaldı mutluluk?