Ruh halim berbat. Depresyondayım. Ölmeyi düşünüyorum?

Allah'ın verdiği canı ben alamam. Biliyorum. Haşa. Fakat ruh halim öyle berbat ki. Kaç aydır ruh gibiyim. Çok kötüyüm, mutlu olmaya çalışıyorum. Ama bugün ki yaşandığım olayla sarsıldım baya. 20 yaşındayım. 3 yıl, üniversite sınavı için köpek gibi çalıştım. Bir yere gidip gelmedim, suslenmedim, makyaj yapmadım, saçımı boyamadim, gezip tozmadım. Doğru düzgün arkadaşlarım olmadı. Hiç bir şey yapmadım. Ot gibi yaşadım. Hedefim yüksekti. Panik atak yüzünden her yıl batırdım. O kadar çok çalışmama rağmen.
Bu yıl baya artmış bu panik atağım. (Doktorlara gittim, ilaç kullandım fayda etmedi) Bu sınavda barajı dahi geçemedim. O kadar çok yıkıldım ki. Geçenlerde babam " calissaydın üniversite kazanırdın, panik atağı atsaydin" diye öyle bir cümle kurmuştu ki. Daha çok yıkıldım. İntiharı düşündüm ama vazgeçtim. Dedim düşünme. A101 de işe girdim. Düşünmemeye çalıştım. Mutlu olmaya çalıştım.
Bugün yakın akrabamızin düğünü vardı. Kuaföre gittim. Saçımı yaptı. Adam meşgul olduğu için makyajı yapamayacağını söyledi. Ben de eve geldim. Kendim yapmaya çalıştım. Bana bağırmaya başladı. "Geç kaldık, niye susleniyorsin, çene çalıyorsun, iki boya süremedi vs." Bir çok cümle kurdu. Ben de bağırdım, karşılık verdim. Kendimi savundum.
Anneme gidin madem, gelmeyeceğim dedim kaç kez. Annem seni bekleriz dedi. O kadar çok sinirim bozuldu ki. Laf söylemeye devam ettim. Neden böyle diyorsunuz diye. Babam bana Bağırdığında panik oluyorum. Hiç bir şey yapamıyorum ben. Bağırmasın istiyorum. Neyse arabaya bindik. Laf söylüyor hala bana. Bağırıyor. Kuaföre yapmadığı için sövüyor. Laf söylüyor hala. Ben de laf söyledim. Annem susun diyor haliyle. Eve dönmeye kalktı. Hayır dedik. Döndürdük. Sonra bu ana yola bı girdi. Trafik var diye geri döndü. Annem ve babannem oradan gidecektik diyor.
Zaten gözüm dönmüş.
- Burada yanlış yaptım biliyorum-. Dedim; "geri dönmez isen kendimi arabandan atarım. Kapıyı da açtım. Ayaklarımı yola verdim. Yokuşa doğru öyle gittik. Bağırıyor bana. Sonra çekti kenara bu. Bana vurmaya kalkıştı. Ben de can havliyle topuklu ayakkabı ile dışarı çıktım. Koşmaya çalıştım. Trafiğin ortasındayız. İtti beni. Yere düştüm. Vurdu bana. Herkesin içinde. Herkes bağırıyor, kadına el kalkmaz nasıl yaparsın diye. Kimseyi dinlemedi. Zorla arabaya bindirdi. Geldik eve.
Şimdi annemler senin yüzünden gidemedik. Sen susacaktın, kavga olmayacaktı diyor.
Moralim çok bozuk. Ama ölmeyi aklımdan geçirmiyor değilim. Ne yapacağım bilmiyorum.