Annem basbayağı evlat ayırmıyor mu?

Ne zaman yemek yesek annem hep bana az koyar. Ben 18 yaşındayım, abim 28 yaşında. Abim hayatında hiç bir yerde çalışmadı, ders de çalışmadı. Ben hayatım boyunca hep ders çalıştım ve her gittiğim okulu birincilikle bitirdim. Belki annem bu şekilde sever dedim ama olmadı. Ben psikotik şizofreni hastasıyım. 5 Eylül 2019 da tedavime başlandı ve 2021 Mart’ın başı gibi geçici olarak sonlandırıldı. Abimin ne fiziksel ne de psikolojik hiçbir rahatsızlığı yok (olmasın da) ama annem resmen erkek çocuk diye midir bilmiyorum ona tapıyor. Annem yemek yerken sürekli bana “onu da mı yiyeceksin” “daha doymadın mı” gibi şeyler söylüyor. Oysaki 2 lokma ya alıyorum ya almıyorum. Az önce kahvaltıdan kalktık ve sofrada sucuk vardı. Dün annem abime gece 12’de 1 somun ekmek dolusu sucuklu tost yaptığı için yatmadan çok acıkmıştım ve uyanınca ben de kendime yaparım diye uyumuştum. Bugün de 3 parça sucuktan aldım, ekmeğime yağ sürüp peynir koyarken annem daha yemeyeceksen baban yesin dedi. Ben nasıl daha yiyeceğim babam yemesin diyim? Abim bile bunun farkında. Annem sebze yemeği yaparken abime ya tavuk ya da patates yapar. Çünkü ben hiçbir yemeği ayırtetmezken abim her şeyi eleştirir ve “ben bunu yemem” “bunu sevmem” “bu iğrenç olmuş bir daha yapma” der. Bazen sebze yemeyi benim de canım istemiyor. Abimin tabağını annem hep dağ gibi sevdiği yiyeceklerle doldurduğu için abim çoktan doymuş oluyor ve “ben doydum sen devam et” diyor. O sırada annemi görmeniz lazım “HAYIR O DA DOYDU YEMEZ” diyip hemen yemesi için babama veriyor.

İlk kez bugün söylendim ve annem sanki mahçup olmuş gibi yapıp yine kahvaltıda “daha bunu da mı yiyeceksin” diyip her şeyi babama verdi.

Gün içinde acıktığım için gidip elma ya da galeta yiyorum “bunu da mı yiyeceksin” “semerini de ye” diyor. Sürekli bana “hep açsın” diyor. Doymama izin vermediğin için olabilir mi? Gerçekten apaçık bir çocuk ayırma söz konusu. Bunu onunla konuşsam bile azıcık mahçup olmuş gibi davranıyor ve tekrar eski haline dönüyor.

Sürekli bana “ayı gibisin” “fil yavrusu gibi oldun” diyor. Geçen sene psikiyatristim bana ilaç yazmıştı ve o da bende aşırı uykusuzluk ve iştah kaçması yapmıştı. Bu yüzden psikiyatristim iştah açıcı ilaç yazmıştı. Onu kullandığım dönem birkaç kilo aldım, ilaçtan sonra 4 kilo verdim. Ama annemin aşağılamaları bitmedi. 4 aydır neredeyse hiç dışarı çıkmıyorum ve kendimden nefret ediyorum. Kendimi obezmişim ve aşırı çirkinmişim gibi hissediyorum. Birkaç kere yemek yedikten sonra kendimi kusturmaya bile çalıştım ama öğürmekten boğazım ağrıdı başka bir şey olmadı.

Markette bile abime istediği çikolatalardan, cipslerden alırız. Ve tabii günde 1-2 paket bitirdiği sigarasını. Ben de kendime 1 tane cips alırım. Tatlı şeylerle zaten hiç aram yok. Ama abim kendininkileri yemeden önce benimkileri yer, sonra kendininkileri de bitirir. Annem da hala ona tapar. Ne yapacağımı bilmiyorum. Abim işsiz güçsüz 28 yaşında evde rahatça yaşarken ben daha yeni 18 yaşıma girmeme rağmen yük gibi hissediyorum.